Ik wachtte het moment af waarop de kleine Aziatische vrouw heel hard "GRAPJE!" zou roepen, en er met veel kabaal een cameraploeg binnen zou stormen, ik een microfoon onder mijn neus gedrukt zou krijgen en heel hard zou worden uitgelachen door een persoon die mij al jarenlang terug wilde pakken voor iets wat ik in het verleden had gedaan.
Geen cameraploeg. De dame van begin dertig, colbert van haar moeder, schoenen gekocht voor de gelegenheid, slechte adem, paardenstaart, was het schoolvoorbeeld van een dorre onderzoekster. Zij zou promoveren, ik zou röntgenfotos van wervelfracturen gaan beoordelen.
Het gesprek ging net zo moeizaam als het lopen op haar nieuwe schoenen bij binnenkomst. Ze keek me niet aan en leek slechts geinteresseerd te zijn in mijn CV.
Mijn antwoord toen ze vroeg of ik nog vragen had: Op welke termijn kan ik aan de slag indien ik word aangenomen? Ze antwoordde: Dat weet ik niet. Dat kan nog maanden of jaren duren.
Ja daaaaaaaaaaaaaaaaaag
dinsdag 23 februari 2010
vrijdag 19 februari 2010
DE-kutCafé
Het DE-cafe op het Erasmus in het fijne Rotterdam. Een gezellig stukje thuis middenin de altijd drukke geneeskundefaculteit. Dat moet het idee zijn geweest van het hoofd van de faculteit en Douwe Egberts toen ze op een zonnige dag hun handtekeningen zetten onder het contract.
Slechts één belangrijk punt werd over het hoofd gezien. Het personeel. Een drietal rotterdamse teven maakt het onmogelijk om van je koffie te genieten. Altijd moet je op je hoede zijn om niet gelyncht te worden. Zowel tijdens het nerveus opdrinken van je koffie als tijdens het in de ellelange rij staan. Voor je het weet krijg je een chagrijnige sneer naar je kop die meer naar pure haat voor de klant neigt dan naar een onschuldige, beter verklaarbare postmenopauzale stemmingswisseling.
Vriendelijkheid op het CV was blijkbaar geen vereiste. Chagrijnig de te hoge prijs van je met weinig liefde gemaakte koffie is het enige wat de grijze, duidelijk oudste feeks je toebijt. En als je dat door de norsheid niet in een keer hebt verstaan, en je het lef hebt om het nogmaals te vragen, dan blaast ze als een obese kat haar diepe frustraties over je uit en snauwt ze het je nogmaals toe. Als je goed kijkt kun je op dat moment een ader zien kloppen in haar reeds bloeddoorlopen ogen.
Dan heb je nog een ander. Niet grijs maar zeker net zo schadelijk voor de gezondheid alswel de reputatie van de koffiecorner. Als toevallig voor jou in de rij iemand hetzelfde bestelt als jij, maar jij op dat moment niet aangeeft dat jij straks, als jouw voorganger netjes heeft afgerekend, ook een heavenly hazel wil, dan slist ze snel "heel fijn dat je dat ook zo lekker op tijd aangeeft". Een kop als een bak wormen.
Oja, de laatste, tevens de kleinste van de vreselijke drieling. Doet schattig en onschuldig aan. Vergis je niet! Met duidelijk de meeste hersencellen van het stel is zij tot veel doortrapter dingen in staat. Ik heb je gewaarschuwd!
Tot slot wilde ik nog even het volgende compliment voor Douwe Egberts: Jullie gratis machine op de afdeling verloskunde, op pakweg 30 meter afstand van de koffiecorner, is altijd erg klantvriendelijk. Het klaagt niet, stinkt niet naar zweet, en maakt mijn wienermelange altijd zachtjes spinnend van liefde klaar...
Slechts één belangrijk punt werd over het hoofd gezien. Het personeel. Een drietal rotterdamse teven maakt het onmogelijk om van je koffie te genieten. Altijd moet je op je hoede zijn om niet gelyncht te worden. Zowel tijdens het nerveus opdrinken van je koffie als tijdens het in de ellelange rij staan. Voor je het weet krijg je een chagrijnige sneer naar je kop die meer naar pure haat voor de klant neigt dan naar een onschuldige, beter verklaarbare postmenopauzale stemmingswisseling.
Vriendelijkheid op het CV was blijkbaar geen vereiste. Chagrijnig de te hoge prijs van je met weinig liefde gemaakte koffie is het enige wat de grijze, duidelijk oudste feeks je toebijt. En als je dat door de norsheid niet in een keer hebt verstaan, en je het lef hebt om het nogmaals te vragen, dan blaast ze als een obese kat haar diepe frustraties over je uit en snauwt ze het je nogmaals toe. Als je goed kijkt kun je op dat moment een ader zien kloppen in haar reeds bloeddoorlopen ogen.
Dan heb je nog een ander. Niet grijs maar zeker net zo schadelijk voor de gezondheid alswel de reputatie van de koffiecorner. Als toevallig voor jou in de rij iemand hetzelfde bestelt als jij, maar jij op dat moment niet aangeeft dat jij straks, als jouw voorganger netjes heeft afgerekend, ook een heavenly hazel wil, dan slist ze snel "heel fijn dat je dat ook zo lekker op tijd aangeeft". Een kop als een bak wormen.
Oja, de laatste, tevens de kleinste van de vreselijke drieling. Doet schattig en onschuldig aan. Vergis je niet! Met duidelijk de meeste hersencellen van het stel is zij tot veel doortrapter dingen in staat. Ik heb je gewaarschuwd!
Tot slot wilde ik nog even het volgende compliment voor Douwe Egberts: Jullie gratis machine op de afdeling verloskunde, op pakweg 30 meter afstand van de koffiecorner, is altijd erg klantvriendelijk. Het klaagt niet, stinkt niet naar zweet, en maakt mijn wienermelange altijd zachtjes spinnend van liefde klaar...
Abonneren op:
Posts (Atom)