Een van de spannendste ruimtes in de Hoge wiek (de woonflat waar ik met 3 mil andere studenten woon), is niet het dakterras, niet mijn bed.
De spannendste ruimte is zonder twijfel het washok. Wat er spannend is aan een ruimte met 4 wasmachines en een droger? Waarom er in het washok een beveiligingscamera hangt? Zo'n joekel die je normaal gesproken alleen in shock-doc's over gevangenissen ziet?
De eerste keer dat je er een was draait laat je je blij verrassen door het uiterlijk van de machines.
Het zijn stuk voor stuk Miele's met digitale was programmas waarvan je kunt instellen hoeveel slagen je ze linksom dan wel rechtsom wil laten draaien. Je kunt vanaf je kamer meekijken wat er precies in het washok gebeurt. Dus als je plotseling de helft van je boxers mist, dan weet je waar je ze weer kan ophalen.
Heel indrukwekkend dus, die Miele's. Maar als je eenmaal klaar bent met wassen, en je die gaat opvouwen om die ongestreken in je kast te flikkeren, kom je tot de ontdekking dat je broek nogsteeds naar bier stinkt en dat je skitmarks geen haar zijn vervaagd. Het is ook altijd maar de vraag of die onderbroek uberhaupt het water dan wel het wasmiddel heeft gezien - In welke vorm dan ook.
Het spannende is dat maar 1 van de vier wasmachines enigszins werkt, en de werkende wasmachine per week verandert. En dat is de thrill, dat russisch roulette idee. Alsof die grote witte krengen om beurten niks doen omdat ze uitgeput zijn van het halve werk dat ze hebben geleverd. En jij zit met de gebakken peren, of zal ik zeggen verschraald bier...
Laats dacht een of ander licht in de flat (een dame, zoals de beveiligingscamera uitwees) haar voorheen
zwarte broek even de oude kleur terug te geven. Met een pak zwart textielverf en een wasmunt heeft ze toen haar broek zwartgeverfd, maar ook die van de nietsvermoedende volgende die dacht zijn netjes gesorteerde witte was even van de nare geurtjes te ontdoen. Toen zijn was er ook donkergrijs uitkwam hebben ze toch maar even de beveiligingstapes teruggekeken.
Je weet nooit wat je terugkrijgt.
En dat is precies de reden waarom ik altijd innig afscheid neem van mijn vuile was - omdat ik het waarschijnlijk nooit meer in die hoedanigheid
terug krijg. Dat de hele flat in full-HD kan zien hoe ik gedag zeg tegen mijn was is mij een zorg: ik ben altijd opgelucht als ik het weer in mijn kast kan flikkeren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten