Sommige mensen doen er alles aan om in de belangstelling te komen staan. Daarbij schijt hebbend aan de positieve of negative indruk (lees: oprispingen) die ze achterlaten. Je kent ze wel. Bijvoorbeeld Yolanthe Cabau van Kotsbergen met dat uitgeteerde kuthuwelijk van er. Of Patricia Paay die op haar 73 nog bijbeunt in de pleeboy. Of Laura, de zeilteef.
Bij het openslaan van de metro van vandaag was het eerste wat ik zag een foto van het veertienjarige beest. Ik had reeds eerder van haar gehoord. Haar eindeloze gejengel over een zeilreis rond de wereld. Dat het was verboden door de rechter. Dat ze stiekem is ontsnapt. Dat ze in de gaten wordt gehouden door de kinderbescherming en jeugdzorg, maar dat ze tegen alle uitspraken in gewoon doordramt. En dat allemaal nog voor haar eerste menstruatie. Laat ik het zo zeggen: Ik haatte het kind al vanuit de grond van mijn hart voor vandaag, maar nu ik het monster in vol ornaat op de foto voor me zag..
De kop van het 14 jarige verwende nest straalt zo een ontevredenheid uit dat ik er niet langer dan 2 seconden per keer naar kan kijken. Haar verwende puisterige smoelwerk is zo weerzinwekkend, dat het idee erbij dat dit kind voor duizenden euros belastinggeld controle ontvangt, spontaan mijn bloed doet koken van agressie.
Ik zal mijn ongevraagde uitspraak doen.
Laat het vervloekte kind in godsnaam met de door haar gefaalde vader gesponsorde kutboot alsjeblieft oprotten naar het eind van de wereld. En ik hoop dat nog vóórdat ze goed en wel engeland voorbij is, er een enorme haai heel Nederland een gunst doet, en met een hele grote hap een einde maakt aan het verhaal laura. Overvaren door een olietanker mag wat mij betreft ook.
Zodat het enige wat een week later aanspoelt een doos ongebruikte tampons en de beugel van het kreng is. Einde verhaal.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten