Belangstelling

Sommige mensen doen er alles aan om in de belangstelling te komen staan. Daarbij schijt hebbend aan de positieve of negative indruk (lees: oprispingen) die ze achterlaten. Je kent ze wel. Bijvoorbeeld Yolanthe Cabau van Kotsbergen met dat uitgeteerde kuthuwelijk van er. Of Patricia Paay die op haar 73 nog bijbeunt in de pleeboy. Of Laura, de zeilteef.

Bij het openslaan van de metro van vandaag was het eerste wat ik zag een foto van het veertienjarige beest. Ik had reeds eerder van haar gehoord. Haar eindeloze gejengel over een zeilreis rond de wereld. Dat het was verboden door de rechter. Dat ze stiekem is ontsnapt. Dat ze in de gaten wordt gehouden door de kinderbescherming en jeugdzorg, maar dat ze tegen alle uitspraken in gewoon doordramt. En dat allemaal nog voor haar eerste menstruatie. Laat ik het zo zeggen: Ik haatte het kind al vanuit de grond van mijn hart voor vandaag, maar nu ik het monster in vol ornaat op de foto voor me zag..




De kop van het 14 jarige verwende nest straalt zo een ontevredenheid uit dat ik er niet langer dan 2 seconden per keer naar kan kijken. Haar verwende puisterige smoelwerk is zo weerzinwekkend, dat het idee erbij dat dit kind voor duizenden euros belastinggeld controle ontvangt, spontaan mijn bloed doet koken van agressie.

Ik zal mijn ongevraagde uitspraak doen.
Laat het vervloekte kind in godsnaam met de door haar gefaalde vader gesponsorde kutboot alsjeblieft oprotten naar het eind van de wereld. En ik hoop dat nog vóórdat ze goed en wel engeland voorbij is, er een enorme haai heel Nederland een gunst doet, en met een hele grote hap een einde maakt aan het verhaal laura. Overvaren door een olietanker mag wat mij betreft ook.
Zodat het enige wat een week later aanspoelt een doos ongebruikte tampons en de beugel van het kreng is. Einde verhaal.

Vakantievlucht

"CHOOSE YOUR FUN"
Die woorden prijkten vrolijk op de hoofdsteunen van de veel te kleine stoelen van Iberia, met recht de kutste maatschappij van het noordelijk halfrond en daarbuiten. "Choose your fun" sloeg mijns inziens op je omgeving. Ik werd namelijk ingesloten door een groep uiterst vermakelijke passagiers. Ik kon kiezen uit 4 opties.

Optie 1: Links naast mij zat zo'n linkse backpack-trut die op haar achterhoofd nog 2 drads had staan als zijnde een souvenir aan de tijd dat chlamydia haar hoogtijdagen vierde in Spanje. Ze ademde steeds nors mijn kant op en ik ben nu ook van plan een SOA-test te doen, want wat zij op haar lip aan het kweken was, moest airborne zijn.

Optie 2: Rechts naast mij zat een Frans koppel, mannen, dat de eerste drie uur van de vlucht geprobeerd heeft de taxikosten vn het hotel naar het vliegveld uit te rekenen. Tevergeefs. In de buidel van de stoel voor hun staken netjes twee afgeleefde bijbels, en tijdens het opstijgen en landen sloegen ze dan ook hysterisch kruisjes om deze vrijdag de 13e voorspoedig te laten verlopen. VERGEEFS;

Want achter mij (optie 3) werd er 6 á 8 keer per minuut de 4 plees net naast mijn hoofd doorgetrokken. De onderdruk die daarbij ontstaat deed telkens mijn oren klapperen.

Ik had voor mij helaas ook nog een rij mensen zitten (optie 4) Meneer bestelde nog voor de lunch enkele gin-tonic's en dat kon je dan ook ruiken en zien aan de enorme aardbei tussen zijn ogen. Wat een massieve plaat vet was die kerel. ALAAF!

De polonaises in de gangpaden naar de wc's waren als de kers op de verrotte voorverpakte tompoes die ik tijdens het ontbijt mocht proberen te verschalken. De kilo's overgewicht en trombose-benen in de gangpaden naar de wc's waren met geen steun-kousen te stutten, en gaven mij mijns inziens recht op tenminste 45 kilo extra handbagage. Helaas gaat die regel niet op.
Bij de landing klapte het volk in het inmiddels smerige vliegtuig uitbundig. iets wat ik absoluut neit snap, want ik ga er vanuit dat de piloot gewoon zijn diploma heeft en het vliegtuig, zoals afgesproken toen ik de tickets kocht, netjes parkeert op een lang stuk asfalt. Ik klap toch ook niet voor de busschauffeur als die mij bij de juiste bushalte aflevert?

Kortom: Een bron van jolijt. Uit alle opties heb ik ervoor gekozen een deken over mijn kop te trekken, maar kon me desondanks helaas niet aan het bonte carnaval onttrekken. Volgende keer neem ik een paardenmiddel mee dat de kracht heeft mij tot een uur of 10 knock-the-fuck-out te slaan.

Is dat mijn was?

Een van de spannendste ruimtes in de Hoge wiek (de woonflat waar ik met 3 mil andere studenten woon), is niet het dakterras, niet mijn bed.
De spannendste ruimte is zonder twijfel het washok. Wat er spannend is aan een ruimte met 4 wasmachines en een droger? Waarom er in het washok een beveiligingscamera hangt? Zo'n joekel die je normaal gesproken alleen in shock-doc's over gevangenissen ziet?

De eerste keer dat je er een was draait laat je je blij verrassen door het uiterlijk van de machines.
Het zijn stuk voor stuk Miele's met digitale was programmas waarvan je kunt instellen hoeveel slagen je ze linksom dan wel rechtsom wil laten draaien. Je kunt vanaf je kamer meekijken wat er precies in het washok gebeurt. Dus als je plotseling de helft van je boxers mist, dan weet je waar je ze weer kan ophalen.

Heel indrukwekkend dus, die Miele's. Maar als je eenmaal klaar bent met wassen, en je die gaat opvouwen om die ongestreken in je kast te flikkeren, kom je tot de ontdekking dat je broek nogsteeds naar bier stinkt en dat je skitmarks geen haar zijn vervaagd. Het is ook altijd maar de vraag of die onderbroek uberhaupt het water dan wel het wasmiddel heeft gezien - In welke vorm dan ook.

Het spannende is dat maar 1 van de vier wasmachines enigszins werkt, en de werkende wasmachine per week verandert. En dat is de thrill, dat russisch roulette idee. Alsof die grote witte krengen om beurten niks doen omdat ze uitgeput zijn van het halve werk dat ze hebben geleverd. En jij zit met de gebakken peren, of zal ik zeggen verschraald bier...

Laats dacht een of ander licht in de flat (een dame, zoals de beveiligingscamera uitwees) haar voorheen
zwarte broek even de oude kleur terug te geven. Met een pak zwart textielverf en een wasmunt heeft ze toen haar broek zwartgeverfd, maar ook die van de nietsvermoedende volgende die dacht zijn netjes gesorteerde witte was even van de nare geurtjes te ontdoen. Toen zijn was er ook donkergrijs uitkwam hebben ze toch maar even de beveiligingstapes teruggekeken.

Je weet nooit wat je terugkrijgt.

En dat is precies de reden waarom ik altijd innig afscheid neem van mijn vuile was - omdat ik het waarschijnlijk nooit meer in die hoedanigheid
terug krijg. Dat de hele flat in full-HD kan zien hoe ik gedag zeg tegen mijn was is mij een zorg: ik ben altijd opgelucht als ik het weer in mijn kast kan flikkeren.

Candid Camera

Feest!

Nu de minor Interne Geneeskunde bijna voorbij is, en aanstaande maandag alweer het reguliere curriculum start, begint de ongecontroleerde modderstroom aan irrelevante berichten van het opleidingsinstituut weer op gang te komen.

Als rotte kers op een ingezakte taart steekt het eerste dreigement met een irritant "Hoge Prioriteitsmarkering" pompeus uit mijn antieke universiteits-mailbox.

"Belangrijke informatie APC 16/17". De letterlijke inhoud van de mail zal ik jullie besparen, maar het komt erop neer dat vanaf aanstaande maandag de gesprekken die je met simulatiepatienten voert worden opgenomen. CANDID CAMERA!

Of je met je onuitgeslapen smoelwerk alsjeblieft naar de camera gedraaid wilt zitten, ze zijn niet geinteresseerd in je rug. Ondertussen word je begluurd door een kwaadaardige professor die je af zal rekenen op iedere "Uhhh" "Eehhh" of "Oke". Vervolgens zal die persoon je volledig de grond in trappen, en alsof dat nog niet genoeg is zul je jezelf terug moeten zien en je positieve en vooral negatieve punten moeten benoemen. De positieve punten zullen dan onderuit gehaald worden, en de negatieve punten zullen dan nog zorgwekkender worden betiteld.

Alsof dit feest nog niet compleet is, zul je voor de daaropvolgende les zelf een fragment van 2 minuten moeten uitkiezen dat je wilt laten zien aan de rest van de studiegroep. Alsof er iets is in dat gesprek dat je graag wilt delen met meedogenloze lotgenoten. Gewoon om even te peilen hoe arrogant je bent: Past namelijk mooi in het dossier voor je Bul-uitreiking.

Lachen, gieren, brullen.
Brullen.

Lekker Fris

Voor een vakantiegevoel hoef je helemaal niet je huis uit!
Dagelijks waan ik me in Azie, het oerwoud van Brazilie of de de Afrikaanse savanne.

Het enige wat ik daarvoor hoef te doen is te luisteren naar mijn gut-feeling. Die vertelt mij namelijk wanneer ik mijn gang naar het toilet moet maken.

Als ik dan plaats neem op mijn "vliegtuigstoel" en in een paar minuten een perfecte landing verzorg, is het mijn keuze waar ik uitstap.

Ik spuit dan "Oust Fris Oerwoud" of "Zachte lotus".
Zo is het iedere dag -Correctie- BIJNA iedere dag, heel even vakantie.

Geen jetlag, trombosebenen of paspoort controles.
Alleen zelf even doortrekken.