In een vlaag van zelfmedelijden heb ik vandaag kat in de zak gekocht. Het begon allemaal in de Albert Heijn toen ik met een onhandelbare sleepmand langs de zuivelschappen schoof. Normaal koop ik meestal vla van appie-eigenmerk, die al praktisch schift op het moment van productie, maar vandaag had ik medelijden met mezelf. Mijn rug was al zo pijnlijk van het wekenlang voorovergebogen collegedictaten leren, dat ik besloot dat het diep bukken voor het goedkope huismerk te veel was. Nee. Vandaag koos ik hersenloos voor de veel-te-dure Campina Zacht en Luchtig Bananenvla.
Het had me eigenlijk al in de winkel moeten opvallen dat het literpak vla eigenlijk veel te licht was voor zijn omvang, maar gezien het feit het restant van mijn hersenen niet geheel meer functioneert viel het me niet op dat het pak als een veertje in mn mandje dwarrelde. Nee, dat het pak veel te licht was viel me pas op toen ik het thuis opende. Ik schoof het af op een fabrieksfout dat het pak slecht gevuld was, maar toen ik keek naar het gewicht van het literpak stond er dat de inhoud inderdaad slechts 600 gram woog.
Op dat moment begon het me te dagen dat men bij Campina met "Zacht en Luchtig" eigenlijk bedoelt: "Schijt aan, we doen dit pak maar halfvol."
Toen het wél aanwezige deel van de vla in mn bak deed zag ik dat ook de vla zelf meer lucht was dan substantie. Ik zag direct in dat de enige manier waarop deze vla uiteindelijk het toilet zou bereiken een hele luidruchtige zou zijn. Overigens werd over de harde stolsels die ik her en der aantrof in het pak niets verteld op het pak; Ik ga er maar gewoon van uit dat die er in thuis hoorden. God wat ben ik goedgelovig.
Uiteindelijk is de E1,40 het smaaktechnisch gezien nog dubbel en dwars waard geweest: Ik heb bij iedere oprisping nog tot diep in de avond zure bananen geproefd, en da's veel langer dan bij de gewone vla van appie-eigenmerk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten