Zure Oprispingen

In een vlaag van zelfmedelijden heb ik vandaag kat in de zak gekocht. Het begon allemaal in de Albert Heijn toen ik met een onhandelbare sleepmand langs de zuivelschappen schoof. Normaal koop ik meestal vla van appie-eigenmerk, die al praktisch schift op het moment van productie, maar vandaag had ik medelijden met mezelf. Mijn rug was al zo pijnlijk van het wekenlang voorovergebogen collegedictaten leren, dat ik besloot dat het diep bukken voor het goedkope huismerk te veel was. Nee. Vandaag koos ik hersenloos voor de veel-te-dure Campina Zacht en Luchtig Bananenvla.

Het had me eigenlijk al in de winkel moeten opvallen dat het literpak vla eigenlijk veel te licht was voor zijn omvang, maar gezien het feit het restant van mijn hersenen niet geheel meer functioneert viel het me niet op dat het pak als een veertje in mn mandje dwarrelde. Nee, dat het pak veel te licht was viel me pas op toen ik het thuis opende. Ik schoof het af op een fabrieksfout dat het pak slecht gevuld was, maar toen ik keek naar het gewicht van het literpak stond er dat de inhoud inderdaad slechts 600 gram woog.

Op dat moment begon het me te dagen dat men bij Campina met "Zacht en Luchtig" eigenlijk bedoelt: "Schijt aan, we doen dit pak maar halfvol."
Toen het wél aanwezige deel van de vla in mn bak deed zag ik dat ook de vla zelf meer lucht was dan substantie. Ik zag direct in dat de enige manier waarop deze vla uiteindelijk het toilet zou bereiken een hele luidruchtige zou zijn. Overigens werd over de harde stolsels die ik her en der aantrof in het pak niets verteld op het pak; Ik ga er maar gewoon van uit dat die er in thuis hoorden. God wat ben ik goedgelovig.

Uiteindelijk is de E1,40 het smaaktechnisch gezien nog dubbel en dwars waard geweest: Ik heb bij iedere oprisping nog tot diep in de avond zure bananen geproefd, en da's veel langer dan bij de gewone vla van appie-eigenmerk.

Klotsoksels en Kutlampen

Heb jij jezelf ooit geschoren in het pikdonker? Op de tast je badkamer in om daar met gevaar voor eigen leven je haar te wassen? Anderhalve maand geleden is de lamp in mijn badkamer ermee gestopt. Omdat ik in een stadswonen huis woon is de reparatie van het onmogelijke kreng niet zo eenvoudig als het lijkt, en er moet daarom normaal gesproken een onbereikbare monteur aan te pas komen. Maar toen ik voor de zoveelste keer mijn haar aan het inzepen was met scheerschuim, was ik het zat. Er moest iets gebeuren.

Al vaker had ik gekeken naar de andere lampen in het gebouw, en na grondig onderzoek kwam ik er achter dat de lamp in het liftportiek precies dezelfde was als de lamp die in mijn badkamer het loodje had gelegd. Dus vannacht, zo'n half uur geleden, ging ik op expeditie. Bewapend met een schroevendraaier en een partner op de uitkijk ging ik stiekem, schuldbewust en bang om betrapt te worden, de lamp uit het liftportiek verwisselen met mijn eigen gesneuvelde lamp.

Precies op het moment dat ik met trillende handjes de schroevendraaier tegen de eerste schroef duwde ging de lift open. "Hallo! Is de lamp kapot ofzo?" Ik keek van de fel schijnende lamp in de onschuldige ogen van het buurmeisje. "Eehhh.. ee nouu.." ... Stilte. Mijn handlanger keek snel weg, alsof ze er niets mee te maken had en daar toevallig de muur aan het inspecteren was. Ik wist dat liegen geen zin had. Als het meisje de volgende morgen weer in de lift zou stappen zou zij zien dat ik de lamp niet bepaald gerepareerd had. In tegendeel.

Opgelucht dat het meisje weer was verdwenen ging ik nog schuldbewuster verder met het tweede schroefje. Toen ik die ook los had gewrikt, rukte ik de gloeiend hete lamp met een schone onderbroek, die op dat moment toevallig voor handen was, snel uit de aftandse fitting.

Ik slaakte een zucht van opluchting. Deel één van de missie zat er op. En ik kon straks weer douchen. Het enige wat mij restte was het terugduwen van mijn kapotte lamp...

Op het moment mijn kapotte lamp de fitting raakte knipperde die een paar keer vrolijk, om vervolgens gewoon fel te schijnen. Zo plots als de golf van vreugde was gekomen, spoelde die weer weg. Mijn partner in crime verbrak de pijnlijke stilte met een hard gierende lach en de tranen liepen over haar wangen. Ik zakte door de grond. Mijn nachtelijke expeditie was voor niets geweest.

Les: Volgende keer als je een lamp gaat stelen, eerst je stoppenkast controleren!