Ik wachtte het moment af waarop de kleine Aziatische vrouw heel hard "GRAPJE!" zou roepen, en er met veel kabaal een cameraploeg binnen zou stormen, ik een microfoon onder mijn neus gedrukt zou krijgen en heel hard zou worden uitgelachen door een persoon die mij al jarenlang terug wilde pakken voor iets wat ik in het verleden had gedaan.
Geen cameraploeg. De dame van begin dertig, colbert van haar moeder, schoenen gekocht voor de gelegenheid, slechte adem, paardenstaart, was het schoolvoorbeeld van een dorre onderzoekster. Zij zou promoveren, ik zou röntgenfotos van wervelfracturen gaan beoordelen.
Het gesprek ging net zo moeizaam als het lopen op haar nieuwe schoenen bij binnenkomst. Ze keek me niet aan en leek slechts geinteresseerd te zijn in mijn CV.
Mijn antwoord toen ze vroeg of ik nog vragen had: Op welke termijn kan ik aan de slag indien ik word aangenomen? Ze antwoordde: Dat weet ik niet. Dat kan nog maanden of jaren duren.
Ja daaaaaaaaaaaaaaaaaag
Geen opmerkingen:
Een reactie posten