Het is nooit een geheim geweest dat ik en de NS niet goed met elkaar op kunnen schieten. Van het begin af aan heb ik duidelijk uitgesproken dat ik de NS niet mag, en de NS heeft op haar beurt ook duidelijk laten blijken dat ze schijt heeft aan mij.
Nu is het zo dat NS en ik toch met elkaar door een deur zullen moeten.
Ik bedoel: Nu is het zo dat Ik goed met de NS door een deur moet kunnen. Ik ben namelijk afhankelijk van haar, zij NIET van mij, en zal dus moeten instemmen met het feit dat de reiziger niks te zeggen heeft bij de NS.
Maar ondanks het feit er door mij niets te doen valt aan de trieste omstandigheden betreft het treinverkeer in Nederland, wil ik toch nog even een aantal speerpuntjes bespreken.
Speerpunt 1: Vind jij het ook zo raar dat er altijd wordt gecontroleerd op kaartjes, behalve op het moment dat je je echt agressief wilt vergrijpen aan een NS-medewerker? Dan is er namelijk geen NS-hond (bouvier) te bekennen.
Zo bijvoorbeeld op vrijdag middag. Wanneer de NS weer eens een Intercity van welgeteld 3 wagons op Rotterdam afstuurt. Op een van de drukste en langste trajecten van Nederland. Dat je genitaal-aan-genitaal staat. Dat je de graflucht ruikt van de man voor je, maar ook van die daarvoor en weer DAARvoor. ALS je die godvergeten trein uberhaupt al binnen bent weten te komen.
Maar dan sturen ze niemand om te controleren. Dan geeft de NS niet thuis.
Want wat zou het klote zijn als die controleur zich door die drukte moest wringen. Door die klamme, afgewerkte, kokende, agressieve mensenmassa.
Of bijvoorbeeld wanneer het heeft gesneeuwd. Die enkele stoptrein die dan wel rijdt, twee uur te laat. Dan is er niemand die het lef heeft om langs te komen en te zeggen. "Kaartcontrole!!". Maar nee,'zondebok voor woedende reiziger' is helaas niet opgenomen in het CAO van de NS medewerker, en wat men niet MOET, doet men niet. (Behalve koffie drinken, want dat MOET niet maar DOEN ze allemaal.)
Speerpunt 2: Het grappige aan de NS is het feit dat, zodra er betaald moet worden, er nooit storingen zijn. Heb jij ooit een pin-storing meegemaakt bij de NS?
"Goh, nee vandaag kunnen we uw geld niet aannemen".
Nee hoor, mijn pinpas smelt bijna door de gretigheid waarmee de NS de veel te hoge bedragen van mijn rekening schrijft. Maar de dingen die er toe doen, zoals op tijd rijden? Ben je gek!
Speerpunt 3: Van klantvriendelijkheid en klantgerichtheid heeft de NS absoluut geen kaas gegeten. Heeft de NS jou bijvoorbeeld al ooit een gratis kaartje gegeven omdat jij zo een trouwe klant bent? Jou gecomplimenteerd om jouw flexibiliteit, omdat jij iedere keer je afspraken op hun schema aanpast? Ben je gek! De NS-planner is net als Wikipedia: Veel niet-legitieme informatie die je, wanneer je 't gebruikt, keihard letterlijk in de kou laat staan. Kloppende informatie geven? Ben je gek!
De NS HOEFT ook niet klantgericht te zijn, want de klant is NS-gericht. Die klant heeft namelijk geen andere optie om van A naar B te komen. En zolang jij niet op tijd op die sollicitatie komt, blijf jij met de NS reizen. Zo blijft die klant terugkomen; storing, na storing, na staking, na sneeuwval, na werkzaamheden.
En zo blijft de NS jou lekker van A naar M (middle-of-nowhere) brengen. In een veel te drukke trein. Veel te duur betaald. En dat pas nadat jij 20 minuten hebt zitten wachten. Op het verkeerde perron. Want die hebben ze last-minute nog even gewijzigd. En toch weer terugveranderd. Of toch niet?
Het is tijd voor iets beters mensen. Het is tijd!
donderdag 23 december 2010
maandag 29 november 2010
Belangstelling
Sommige mensen doen er alles aan om in de belangstelling te komen staan. Daarbij schijt hebbend aan de positieve of negative indruk (lees: oprispingen) die ze achterlaten. Je kent ze wel. Bijvoorbeeld Yolanthe Cabau van Kotsbergen met dat uitgeteerde kuthuwelijk van er. Of Patricia Paay die op haar 73 nog bijbeunt in de pleeboy. Of Laura, de zeilteef.
Bij het openslaan van de metro van vandaag was het eerste wat ik zag een foto van het veertienjarige beest. Ik had reeds eerder van haar gehoord. Haar eindeloze gejengel over een zeilreis rond de wereld. Dat het was verboden door de rechter. Dat ze stiekem is ontsnapt. Dat ze in de gaten wordt gehouden door de kinderbescherming en jeugdzorg, maar dat ze tegen alle uitspraken in gewoon doordramt. En dat allemaal nog voor haar eerste menstruatie. Laat ik het zo zeggen: Ik haatte het kind al vanuit de grond van mijn hart voor vandaag, maar nu ik het monster in vol ornaat op de foto voor me zag..
De kop van het 14 jarige verwende nest straalt zo een ontevredenheid uit dat ik er niet langer dan 2 seconden per keer naar kan kijken. Haar verwende puisterige smoelwerk is zo weerzinwekkend, dat het idee erbij dat dit kind voor duizenden euros belastinggeld controle ontvangt, spontaan mijn bloed doet koken van agressie.
Ik zal mijn ongevraagde uitspraak doen.
Laat het vervloekte kind in godsnaam met de door haar gefaalde vader gesponsorde kutboot alsjeblieft oprotten naar het eind van de wereld. En ik hoop dat nog vóórdat ze goed en wel engeland voorbij is, er een enorme haai heel Nederland een gunst doet, en met een hele grote hap een einde maakt aan het verhaal laura. Overvaren door een olietanker mag wat mij betreft ook.
Zodat het enige wat een week later aanspoelt een doos ongebruikte tampons en de beugel van het kreng is. Einde verhaal.
Vakantievlucht
"CHOOSE YOUR FUN"
Die woorden prijkten vrolijk op de hoofdsteunen van de veel te kleine stoelen van Iberia, met recht de kutste maatschappij van het noordelijk halfrond en daarbuiten. "Choose your fun" sloeg mijns inziens op je omgeving. Ik werd namelijk ingesloten door een groep uiterst vermakelijke passagiers. Ik kon kiezen uit 4 opties.
Optie 1: Links naast mij zat zo'n linkse backpack-trut die op haar achterhoofd nog 2 drads had staan als zijnde een souvenir aan de tijd dat chlamydia haar hoogtijdagen vierde in Spanje. Ze ademde steeds nors mijn kant op en ik ben nu ook van plan een SOA-test te doen, want wat zij op haar lip aan het kweken was, moest airborne zijn.
Optie 2: Rechts naast mij zat een Frans koppel, mannen, dat de eerste drie uur van de vlucht geprobeerd heeft de taxikosten vn het hotel naar het vliegveld uit te rekenen. Tevergeefs. In de buidel van de stoel voor hun staken netjes twee afgeleefde bijbels, en tijdens het opstijgen en landen sloegen ze dan ook hysterisch kruisjes om deze vrijdag de 13e voorspoedig te laten verlopen. VERGEEFS;
Want achter mij (optie 3) werd er 6 á 8 keer per minuut de 4 plees net naast mijn hoofd doorgetrokken. De onderdruk die daarbij ontstaat deed telkens mijn oren klapperen.
Ik had voor mij helaas ook nog een rij mensen zitten (optie 4) Meneer bestelde nog voor de lunch enkele gin-tonic's en dat kon je dan ook ruiken en zien aan de enorme aardbei tussen zijn ogen. Wat een massieve plaat vet was die kerel. ALAAF!
De polonaises in de gangpaden naar de wc's waren als de kers op de verrotte voorverpakte tompoes die ik tijdens het ontbijt mocht proberen te verschalken. De kilo's overgewicht en trombose-benen in de gangpaden naar de wc's waren met geen steun-kousen te stutten, en gaven mij mijns inziens recht op tenminste 45 kilo extra handbagage. Helaas gaat die regel niet op.
Bij de landing klapte het volk in het inmiddels smerige vliegtuig uitbundig. iets wat ik absoluut neit snap, want ik ga er vanuit dat de piloot gewoon zijn diploma heeft en het vliegtuig, zoals afgesproken toen ik de tickets kocht, netjes parkeert op een lang stuk asfalt. Ik klap toch ook niet voor de busschauffeur als die mij bij de juiste bushalte aflevert?
Kortom: Een bron van jolijt. Uit alle opties heb ik ervoor gekozen een deken over mijn kop te trekken, maar kon me desondanks helaas niet aan het bonte carnaval onttrekken. Volgende keer neem ik een paardenmiddel mee dat de kracht heeft mij tot een uur of 10 knock-the-fuck-out te slaan.
Die woorden prijkten vrolijk op de hoofdsteunen van de veel te kleine stoelen van Iberia, met recht de kutste maatschappij van het noordelijk halfrond en daarbuiten. "Choose your fun" sloeg mijns inziens op je omgeving. Ik werd namelijk ingesloten door een groep uiterst vermakelijke passagiers. Ik kon kiezen uit 4 opties.
Optie 1: Links naast mij zat zo'n linkse backpack-trut die op haar achterhoofd nog 2 drads had staan als zijnde een souvenir aan de tijd dat chlamydia haar hoogtijdagen vierde in Spanje. Ze ademde steeds nors mijn kant op en ik ben nu ook van plan een SOA-test te doen, want wat zij op haar lip aan het kweken was, moest airborne zijn.
Optie 2: Rechts naast mij zat een Frans koppel, mannen, dat de eerste drie uur van de vlucht geprobeerd heeft de taxikosten vn het hotel naar het vliegveld uit te rekenen. Tevergeefs. In de buidel van de stoel voor hun staken netjes twee afgeleefde bijbels, en tijdens het opstijgen en landen sloegen ze dan ook hysterisch kruisjes om deze vrijdag de 13e voorspoedig te laten verlopen. VERGEEFS;
Want achter mij (optie 3) werd er 6 á 8 keer per minuut de 4 plees net naast mijn hoofd doorgetrokken. De onderdruk die daarbij ontstaat deed telkens mijn oren klapperen.
Ik had voor mij helaas ook nog een rij mensen zitten (optie 4) Meneer bestelde nog voor de lunch enkele gin-tonic's en dat kon je dan ook ruiken en zien aan de enorme aardbei tussen zijn ogen. Wat een massieve plaat vet was die kerel. ALAAF!
De polonaises in de gangpaden naar de wc's waren als de kers op de verrotte voorverpakte tompoes die ik tijdens het ontbijt mocht proberen te verschalken. De kilo's overgewicht en trombose-benen in de gangpaden naar de wc's waren met geen steun-kousen te stutten, en gaven mij mijns inziens recht op tenminste 45 kilo extra handbagage. Helaas gaat die regel niet op.
Bij de landing klapte het volk in het inmiddels smerige vliegtuig uitbundig. iets wat ik absoluut neit snap, want ik ga er vanuit dat de piloot gewoon zijn diploma heeft en het vliegtuig, zoals afgesproken toen ik de tickets kocht, netjes parkeert op een lang stuk asfalt. Ik klap toch ook niet voor de busschauffeur als die mij bij de juiste bushalte aflevert?
Kortom: Een bron van jolijt. Uit alle opties heb ik ervoor gekozen een deken over mijn kop te trekken, maar kon me desondanks helaas niet aan het bonte carnaval onttrekken. Volgende keer neem ik een paardenmiddel mee dat de kracht heeft mij tot een uur of 10 knock-the-fuck-out te slaan.
Is dat mijn was?
Een van de spannendste ruimtes in de Hoge wiek (de woonflat waar ik met 3 mil andere studenten woon), is niet het dakterras, niet mijn bed.
De spannendste ruimte is zonder twijfel het washok. Wat er spannend is aan een ruimte met 4 wasmachines en een droger? Waarom er in het washok een beveiligingscamera hangt? Zo'n joekel die je normaal gesproken alleen in shock-doc's over gevangenissen ziet?
De eerste keer dat je er een was draait laat je je blij verrassen door het uiterlijk van de machines.
Het zijn stuk voor stuk Miele's met digitale was programmas waarvan je kunt instellen hoeveel slagen je ze linksom dan wel rechtsom wil laten draaien. Je kunt vanaf je kamer meekijken wat er precies in het washok gebeurt. Dus als je plotseling de helft van je boxers mist, dan weet je waar je ze weer kan ophalen.
Heel indrukwekkend dus, die Miele's. Maar als je eenmaal klaar bent met wassen, en je die gaat opvouwen om die ongestreken in je kast te flikkeren, kom je tot de ontdekking dat je broek nogsteeds naar bier stinkt en dat je skitmarks geen haar zijn vervaagd. Het is ook altijd maar de vraag of die onderbroek uberhaupt het water dan wel het wasmiddel heeft gezien - In welke vorm dan ook.
Het spannende is dat maar 1 van de vier wasmachines enigszins werkt, en de werkende wasmachine per week verandert. En dat is de thrill, dat russisch roulette idee. Alsof die grote witte krengen om beurten niks doen omdat ze uitgeput zijn van het halve werk dat ze hebben geleverd. En jij zit met de gebakken peren, of zal ik zeggen verschraald bier...
Laats dacht een of ander licht in de flat (een dame, zoals de beveiligingscamera uitwees) haar voorheen
zwarte broek even de oude kleur terug te geven. Met een pak zwart textielverf en een wasmunt heeft ze toen haar broek zwartgeverfd, maar ook die van de nietsvermoedende volgende die dacht zijn netjes gesorteerde witte was even van de nare geurtjes te ontdoen. Toen zijn was er ook donkergrijs uitkwam hebben ze toch maar even de beveiligingstapes teruggekeken.
Je weet nooit wat je terugkrijgt.
En dat is precies de reden waarom ik altijd innig afscheid neem van mijn vuile was - omdat ik het waarschijnlijk nooit meer in die hoedanigheid
terug krijg. Dat de hele flat in full-HD kan zien hoe ik gedag zeg tegen mijn was is mij een zorg: ik ben altijd opgelucht als ik het weer in mijn kast kan flikkeren.
De spannendste ruimte is zonder twijfel het washok. Wat er spannend is aan een ruimte met 4 wasmachines en een droger? Waarom er in het washok een beveiligingscamera hangt? Zo'n joekel die je normaal gesproken alleen in shock-doc's over gevangenissen ziet?
De eerste keer dat je er een was draait laat je je blij verrassen door het uiterlijk van de machines.
Het zijn stuk voor stuk Miele's met digitale was programmas waarvan je kunt instellen hoeveel slagen je ze linksom dan wel rechtsom wil laten draaien. Je kunt vanaf je kamer meekijken wat er precies in het washok gebeurt. Dus als je plotseling de helft van je boxers mist, dan weet je waar je ze weer kan ophalen.
Heel indrukwekkend dus, die Miele's. Maar als je eenmaal klaar bent met wassen, en je die gaat opvouwen om die ongestreken in je kast te flikkeren, kom je tot de ontdekking dat je broek nogsteeds naar bier stinkt en dat je skitmarks geen haar zijn vervaagd. Het is ook altijd maar de vraag of die onderbroek uberhaupt het water dan wel het wasmiddel heeft gezien - In welke vorm dan ook.
Het spannende is dat maar 1 van de vier wasmachines enigszins werkt, en de werkende wasmachine per week verandert. En dat is de thrill, dat russisch roulette idee. Alsof die grote witte krengen om beurten niks doen omdat ze uitgeput zijn van het halve werk dat ze hebben geleverd. En jij zit met de gebakken peren, of zal ik zeggen verschraald bier...
Laats dacht een of ander licht in de flat (een dame, zoals de beveiligingscamera uitwees) haar voorheen
zwarte broek even de oude kleur terug te geven. Met een pak zwart textielverf en een wasmunt heeft ze toen haar broek zwartgeverfd, maar ook die van de nietsvermoedende volgende die dacht zijn netjes gesorteerde witte was even van de nare geurtjes te ontdoen. Toen zijn was er ook donkergrijs uitkwam hebben ze toch maar even de beveiligingstapes teruggekeken.
Je weet nooit wat je terugkrijgt.
En dat is precies de reden waarom ik altijd innig afscheid neem van mijn vuile was - omdat ik het waarschijnlijk nooit meer in die hoedanigheid
terug krijg. Dat de hele flat in full-HD kan zien hoe ik gedag zeg tegen mijn was is mij een zorg: ik ben altijd opgelucht als ik het weer in mijn kast kan flikkeren.
woensdag 10 november 2010
Candid Camera
Feest!
Nu de minor Interne Geneeskunde bijna voorbij is, en aanstaande maandag alweer het reguliere curriculum start, begint de ongecontroleerde modderstroom aan irrelevante berichten van het opleidingsinstituut weer op gang te komen.
Als rotte kers op een ingezakte taart steekt het eerste dreigement met een irritant "Hoge Prioriteitsmarkering" pompeus uit mijn antieke universiteits-mailbox.
"Belangrijke informatie APC 16/17". De letterlijke inhoud van de mail zal ik jullie besparen, maar het komt erop neer dat vanaf aanstaande maandag de gesprekken die je met simulatiepatienten voert worden opgenomen. CANDID CAMERA!
Of je met je onuitgeslapen smoelwerk alsjeblieft naar de camera gedraaid wilt zitten, ze zijn niet geinteresseerd in je rug. Ondertussen word je begluurd door een kwaadaardige professor die je af zal rekenen op iedere "Uhhh" "Eehhh" of "Oke". Vervolgens zal die persoon je volledig de grond in trappen, en alsof dat nog niet genoeg is zul je jezelf terug moeten zien en je positieve en vooral negatieve punten moeten benoemen. De positieve punten zullen dan onderuit gehaald worden, en de negatieve punten zullen dan nog zorgwekkender worden betiteld.
Alsof dit feest nog niet compleet is, zul je voor de daaropvolgende les zelf een fragment van 2 minuten moeten uitkiezen dat je wilt laten zien aan de rest van de studiegroep. Alsof er iets is in dat gesprek dat je graag wilt delen met meedogenloze lotgenoten. Gewoon om even te peilen hoe arrogant je bent: Past namelijk mooi in het dossier voor je Bul-uitreiking.
Lachen, gieren, brullen.
Brullen.
Nu de minor Interne Geneeskunde bijna voorbij is, en aanstaande maandag alweer het reguliere curriculum start, begint de ongecontroleerde modderstroom aan irrelevante berichten van het opleidingsinstituut weer op gang te komen.
Als rotte kers op een ingezakte taart steekt het eerste dreigement met een irritant "Hoge Prioriteitsmarkering" pompeus uit mijn antieke universiteits-mailbox.
"Belangrijke informatie APC 16/17". De letterlijke inhoud van de mail zal ik jullie besparen, maar het komt erop neer dat vanaf aanstaande maandag de gesprekken die je met simulatiepatienten voert worden opgenomen. CANDID CAMERA!
Of je met je onuitgeslapen smoelwerk alsjeblieft naar de camera gedraaid wilt zitten, ze zijn niet geinteresseerd in je rug. Ondertussen word je begluurd door een kwaadaardige professor die je af zal rekenen op iedere "Uhhh" "Eehhh" of "Oke". Vervolgens zal die persoon je volledig de grond in trappen, en alsof dat nog niet genoeg is zul je jezelf terug moeten zien en je positieve en vooral negatieve punten moeten benoemen. De positieve punten zullen dan onderuit gehaald worden, en de negatieve punten zullen dan nog zorgwekkender worden betiteld.
Alsof dit feest nog niet compleet is, zul je voor de daaropvolgende les zelf een fragment van 2 minuten moeten uitkiezen dat je wilt laten zien aan de rest van de studiegroep. Alsof er iets is in dat gesprek dat je graag wilt delen met meedogenloze lotgenoten. Gewoon om even te peilen hoe arrogant je bent: Past namelijk mooi in het dossier voor je Bul-uitreiking.
Lachen, gieren, brullen.
Brullen.
zondag 7 november 2010
Lekker Fris
Voor een vakantiegevoel hoef je helemaal niet je huis uit!
Dagelijks waan ik me in Azie, het oerwoud van Brazilie of de de Afrikaanse savanne.
Het enige wat ik daarvoor hoef te doen is te luisteren naar mijn gut-feeling. Die vertelt mij namelijk wanneer ik mijn gang naar het toilet moet maken.
Als ik dan plaats neem op mijn "vliegtuigstoel" en in een paar minuten een perfecte landing verzorg, is het mijn keuze waar ik uitstap.
Ik spuit dan "Oust Fris Oerwoud" of "Zachte lotus".
Zo is het iedere dag -Correctie- BIJNA iedere dag, heel even vakantie.
Geen jetlag, trombosebenen of paspoort controles.
Alleen zelf even doortrekken.
Dagelijks waan ik me in Azie, het oerwoud van Brazilie of de de Afrikaanse savanne.
Het enige wat ik daarvoor hoef te doen is te luisteren naar mijn gut-feeling. Die vertelt mij namelijk wanneer ik mijn gang naar het toilet moet maken.
Als ik dan plaats neem op mijn "vliegtuigstoel" en in een paar minuten een perfecte landing verzorg, is het mijn keuze waar ik uitstap.
Ik spuit dan "Oust Fris Oerwoud" of "Zachte lotus".
Zo is het iedere dag -Correctie- BIJNA iedere dag, heel even vakantie.
Geen jetlag, trombosebenen of paspoort controles.
Alleen zelf even doortrekken.
dinsdag 13 juli 2010
Zure Oprispingen
In een vlaag van zelfmedelijden heb ik vandaag kat in de zak gekocht. Het begon allemaal in de Albert Heijn toen ik met een onhandelbare sleepmand langs de zuivelschappen schoof. Normaal koop ik meestal vla van appie-eigenmerk, die al praktisch schift op het moment van productie, maar vandaag had ik medelijden met mezelf. Mijn rug was al zo pijnlijk van het wekenlang voorovergebogen collegedictaten leren, dat ik besloot dat het diep bukken voor het goedkope huismerk te veel was. Nee. Vandaag koos ik hersenloos voor de veel-te-dure Campina Zacht en Luchtig Bananenvla.
Het had me eigenlijk al in de winkel moeten opvallen dat het literpak vla eigenlijk veel te licht was voor zijn omvang, maar gezien het feit het restant van mijn hersenen niet geheel meer functioneert viel het me niet op dat het pak als een veertje in mn mandje dwarrelde. Nee, dat het pak veel te licht was viel me pas op toen ik het thuis opende. Ik schoof het af op een fabrieksfout dat het pak slecht gevuld was, maar toen ik keek naar het gewicht van het literpak stond er dat de inhoud inderdaad slechts 600 gram woog.
Op dat moment begon het me te dagen dat men bij Campina met "Zacht en Luchtig" eigenlijk bedoelt: "Schijt aan, we doen dit pak maar halfvol."
Toen het wél aanwezige deel van de vla in mn bak deed zag ik dat ook de vla zelf meer lucht was dan substantie. Ik zag direct in dat de enige manier waarop deze vla uiteindelijk het toilet zou bereiken een hele luidruchtige zou zijn. Overigens werd over de harde stolsels die ik her en der aantrof in het pak niets verteld op het pak; Ik ga er maar gewoon van uit dat die er in thuis hoorden. God wat ben ik goedgelovig.
Uiteindelijk is de E1,40 het smaaktechnisch gezien nog dubbel en dwars waard geweest: Ik heb bij iedere oprisping nog tot diep in de avond zure bananen geproefd, en da's veel langer dan bij de gewone vla van appie-eigenmerk.
Het had me eigenlijk al in de winkel moeten opvallen dat het literpak vla eigenlijk veel te licht was voor zijn omvang, maar gezien het feit het restant van mijn hersenen niet geheel meer functioneert viel het me niet op dat het pak als een veertje in mn mandje dwarrelde. Nee, dat het pak veel te licht was viel me pas op toen ik het thuis opende. Ik schoof het af op een fabrieksfout dat het pak slecht gevuld was, maar toen ik keek naar het gewicht van het literpak stond er dat de inhoud inderdaad slechts 600 gram woog.
Op dat moment begon het me te dagen dat men bij Campina met "Zacht en Luchtig" eigenlijk bedoelt: "Schijt aan, we doen dit pak maar halfvol."
Toen het wél aanwezige deel van de vla in mn bak deed zag ik dat ook de vla zelf meer lucht was dan substantie. Ik zag direct in dat de enige manier waarop deze vla uiteindelijk het toilet zou bereiken een hele luidruchtige zou zijn. Overigens werd over de harde stolsels die ik her en der aantrof in het pak niets verteld op het pak; Ik ga er maar gewoon van uit dat die er in thuis hoorden. God wat ben ik goedgelovig.
Uiteindelijk is de E1,40 het smaaktechnisch gezien nog dubbel en dwars waard geweest: Ik heb bij iedere oprisping nog tot diep in de avond zure bananen geproefd, en da's veel langer dan bij de gewone vla van appie-eigenmerk.
zaterdag 3 juli 2010
Klotsoksels en Kutlampen
Heb jij jezelf ooit geschoren in het pikdonker? Op de tast je badkamer in om daar met gevaar voor eigen leven je haar te wassen? Anderhalve maand geleden is de lamp in mijn badkamer ermee gestopt. Omdat ik in een stadswonen huis woon is de reparatie van het onmogelijke kreng niet zo eenvoudig als het lijkt, en er moet daarom normaal gesproken een onbereikbare monteur aan te pas komen. Maar toen ik voor de zoveelste keer mijn haar aan het inzepen was met scheerschuim, was ik het zat. Er moest iets gebeuren.
Al vaker had ik gekeken naar de andere lampen in het gebouw, en na grondig onderzoek kwam ik er achter dat de lamp in het liftportiek precies dezelfde was als de lamp die in mijn badkamer het loodje had gelegd. Dus vannacht, zo'n half uur geleden, ging ik op expeditie. Bewapend met een schroevendraaier en een partner op de uitkijk ging ik stiekem, schuldbewust en bang om betrapt te worden, de lamp uit het liftportiek verwisselen met mijn eigen gesneuvelde lamp.
Precies op het moment dat ik met trillende handjes de schroevendraaier tegen de eerste schroef duwde ging de lift open. "Hallo! Is de lamp kapot ofzo?" Ik keek van de fel schijnende lamp in de onschuldige ogen van het buurmeisje. "Eehhh.. ee nouu.." ... Stilte. Mijn handlanger keek snel weg, alsof ze er niets mee te maken had en daar toevallig de muur aan het inspecteren was. Ik wist dat liegen geen zin had. Als het meisje de volgende morgen weer in de lift zou stappen zou zij zien dat ik de lamp niet bepaald gerepareerd had. In tegendeel.
Opgelucht dat het meisje weer was verdwenen ging ik nog schuldbewuster verder met het tweede schroefje. Toen ik die ook los had gewrikt, rukte ik de gloeiend hete lamp met een schone onderbroek, die op dat moment toevallig voor handen was, snel uit de aftandse fitting.
Ik slaakte een zucht van opluchting. Deel één van de missie zat er op. En ik kon straks weer douchen. Het enige wat mij restte was het terugduwen van mijn kapotte lamp...
Op het moment mijn kapotte lamp de fitting raakte knipperde die een paar keer vrolijk, om vervolgens gewoon fel te schijnen. Zo plots als de golf van vreugde was gekomen, spoelde die weer weg. Mijn partner in crime verbrak de pijnlijke stilte met een hard gierende lach en de tranen liepen over haar wangen. Ik zakte door de grond. Mijn nachtelijke expeditie was voor niets geweest.
Les: Volgende keer als je een lamp gaat stelen, eerst je stoppenkast controleren!
Al vaker had ik gekeken naar de andere lampen in het gebouw, en na grondig onderzoek kwam ik er achter dat de lamp in het liftportiek precies dezelfde was als de lamp die in mijn badkamer het loodje had gelegd. Dus vannacht, zo'n half uur geleden, ging ik op expeditie. Bewapend met een schroevendraaier en een partner op de uitkijk ging ik stiekem, schuldbewust en bang om betrapt te worden, de lamp uit het liftportiek verwisselen met mijn eigen gesneuvelde lamp.
Precies op het moment dat ik met trillende handjes de schroevendraaier tegen de eerste schroef duwde ging de lift open. "Hallo! Is de lamp kapot ofzo?" Ik keek van de fel schijnende lamp in de onschuldige ogen van het buurmeisje. "Eehhh.. ee nouu.." ... Stilte. Mijn handlanger keek snel weg, alsof ze er niets mee te maken had en daar toevallig de muur aan het inspecteren was. Ik wist dat liegen geen zin had. Als het meisje de volgende morgen weer in de lift zou stappen zou zij zien dat ik de lamp niet bepaald gerepareerd had. In tegendeel.
Opgelucht dat het meisje weer was verdwenen ging ik nog schuldbewuster verder met het tweede schroefje. Toen ik die ook los had gewrikt, rukte ik de gloeiend hete lamp met een schone onderbroek, die op dat moment toevallig voor handen was, snel uit de aftandse fitting.
Ik slaakte een zucht van opluchting. Deel één van de missie zat er op. En ik kon straks weer douchen. Het enige wat mij restte was het terugduwen van mijn kapotte lamp...
Op het moment mijn kapotte lamp de fitting raakte knipperde die een paar keer vrolijk, om vervolgens gewoon fel te schijnen. Zo plots als de golf van vreugde was gekomen, spoelde die weer weg. Mijn partner in crime verbrak de pijnlijke stilte met een hard gierende lach en de tranen liepen over haar wangen. Ik zakte door de grond. Mijn nachtelijke expeditie was voor niets geweest.
Les: Volgende keer als je een lamp gaat stelen, eerst je stoppenkast controleren!
zondag 13 juni 2010
Peru
Een minder geciviliseerd land is natuurlijk prima als je in wat meer anonimiteit wilt leven. Als je je voor 3 eieren en een half brood de hele avond wilt kunnen vermaken in een bordeel. Maar wat als je pas na het omdraaien van de nek van je slachtoffer beseft dat je in Peru bent? Waar de gevangenissen (zoals Wilders het mooi zegt) minder aangenaam zijn dan de gemiddelde verpleeghuizen? Waar men elkaar neersabelt om een stuk gefrituurd baksteen? Vluchten! Maar als je zo'n degoutante kop hebt als Joran van der Sloot heb je weinig kans níet herkend te worden...
Castro Castro. Dat is de naam van de gevangenis waar Joran van der Sloot waarschijnlijk zijn volledige straf op de moord op Stephany Flores mag gaan uitzitten. Zitten is overigens geen slecht idee. Vooral tijdens het douchen. "Castro Castro" is niet voor niets Spaans voor Gecastreerd (met rollende R). De kans dat Joran over 35 jaar nooit meer voorbehoedsmiddelen hoeft te gebruiken is dan ook behoorlijk groot gezien de reputatie van de gevangenis. Waar Joran wordt gezien als een lekker mokkel vergeleken met wat ooit Peruaanse Maffialeden waren.
Ook Joran schijt zeven kleuren. Hij heeft zelfs beloofd te vertellen waar het lijk van onze Natalee ligt in ruil voor zijn uitlevering aan Aruba, waar de gevangenissen meer naar Nederlandse maatstaven zijn ingericht. Maar de Peruaanse autoriteiten hebben Joran al beloofd dat ze de komende 35 jaar speciaal voor hem een cel hebben gereserveerd.
Ik kan niet wachten tot het eerlijke proces dat Joran gaat krijgen in Peru begint =) Ben benieuwd hoe laat het bezoekuur begint :P
Gossie
Castro Castro. Dat is de naam van de gevangenis waar Joran van der Sloot waarschijnlijk zijn volledige straf op de moord op Stephany Flores mag gaan uitzitten. Zitten is overigens geen slecht idee. Vooral tijdens het douchen. "Castro Castro" is niet voor niets Spaans voor Gecastreerd (met rollende R). De kans dat Joran over 35 jaar nooit meer voorbehoedsmiddelen hoeft te gebruiken is dan ook behoorlijk groot gezien de reputatie van de gevangenis. Waar Joran wordt gezien als een lekker mokkel vergeleken met wat ooit Peruaanse Maffialeden waren.
Ook Joran schijt zeven kleuren. Hij heeft zelfs beloofd te vertellen waar het lijk van onze Natalee ligt in ruil voor zijn uitlevering aan Aruba, waar de gevangenissen meer naar Nederlandse maatstaven zijn ingericht. Maar de Peruaanse autoriteiten hebben Joran al beloofd dat ze de komende 35 jaar speciaal voor hem een cel hebben gereserveerd.
Ik kan niet wachten tot het eerlijke proces dat Joran gaat krijgen in Peru begint =) Ben benieuwd hoe laat het bezoekuur begint :P
Gossie
dinsdag 8 juni 2010
Arjan van Carglass
Er zijn een paar misvattingen omtrent Carglass die ik graag recht wil zetten. Ik hoor van allerlei kanten dat men zich behoorlijk irriteert aan de reclames van Carglass.
Ik vind dat volledig onterecht! Allereerst stelt Arjan zich altijd netjes voor:
"Halloe, ik ben Arrejan van karklas, en ik ben onderweg naar een klont die gister belde".
Arjan is een nette jongeman van halverwege de twintig, die, als we de reclames moeten geloven, al sinds 1998 bij Carglass werkt.
Arjan is dus al sinds zijn dertiende bij Carglass actief en hij lacht nog steeds vrolijk naar elke zakenman wiens sterretje hij komt dichten.
Dit betekent niet dat Arjan geen verstand heeft en al twaalf jaar dezelfde functie vervult. NEE! Gewoon pure liefde voor zijn vak! Idealisme bestaat nog!
HPX2-Hars klinkt als een substantie waarmee je in een keer van ál je schaamhaar af bent.
Dat is het echter niet. HPX2-Hars: de werking is me volledig onduidelijk, maar het schijnt dat je ruit plotseling weer op volle sterkte is. Een soort van magie. Wees maar niet bang; Ook als Arjan naar jou toe komt heeft hij zijn HPX2-Hars bij zich. Met deze hars kan hij álle problemen aan.
Naast al dit moois, geeft Carglass levenslange garantie op het geleverde werk. Das mooi als je door een uitgewaaide voorruit met 120 kilometer per uur tegen het viaduct aanrijdt: Kun je in je laatste seconden nog even snel online een afspraak maken! Heb je nog vóór je begrafenis een nieuwe ruit die je dan weer kan verloten onder je erfgenamen.
De services van Carglass zijn eigenlijk altijd gratis. Carglass vindt het gewoon heel erg fijn om je ruit te repareren. Een soort van Moeder Theresa die al haar tijd inzet voor een betere wereld. Een sterretjesvrije wereld! Met een vrolijke handbeweging en een big-smile weigert hij zelfs je geld! Idealisme bestaat nog!
Een paar dingen zijn echter ook mij onduidelijk gebleven.
Arjen heeft het bijvoorbeeld telkens over een Eiko. Wat is een Eiko? Wat is een "Haite Vokonsiezon"?
Dat zijn waarschijnlijk vaktermen net zoals HPX2-Hars, waar wij ons niet druk over hoeven te maken.
Carglass repareert gewoon gratis je ruit. Das toch fijn?
Ik vind dat volledig onterecht! Allereerst stelt Arjan zich altijd netjes voor:
"Halloe, ik ben Arrejan van karklas, en ik ben onderweg naar een klont die gister belde".
Arjan is een nette jongeman van halverwege de twintig, die, als we de reclames moeten geloven, al sinds 1998 bij Carglass werkt.
Arjan is dus al sinds zijn dertiende bij Carglass actief en hij lacht nog steeds vrolijk naar elke zakenman wiens sterretje hij komt dichten.
Dit betekent niet dat Arjan geen verstand heeft en al twaalf jaar dezelfde functie vervult. NEE! Gewoon pure liefde voor zijn vak! Idealisme bestaat nog!
HPX2-Hars klinkt als een substantie waarmee je in een keer van ál je schaamhaar af bent.
Dat is het echter niet. HPX2-Hars: de werking is me volledig onduidelijk, maar het schijnt dat je ruit plotseling weer op volle sterkte is. Een soort van magie. Wees maar niet bang; Ook als Arjan naar jou toe komt heeft hij zijn HPX2-Hars bij zich. Met deze hars kan hij álle problemen aan.
Naast al dit moois, geeft Carglass levenslange garantie op het geleverde werk. Das mooi als je door een uitgewaaide voorruit met 120 kilometer per uur tegen het viaduct aanrijdt: Kun je in je laatste seconden nog even snel online een afspraak maken! Heb je nog vóór je begrafenis een nieuwe ruit die je dan weer kan verloten onder je erfgenamen.
De services van Carglass zijn eigenlijk altijd gratis. Carglass vindt het gewoon heel erg fijn om je ruit te repareren. Een soort van Moeder Theresa die al haar tijd inzet voor een betere wereld. Een sterretjesvrije wereld! Met een vrolijke handbeweging en een big-smile weigert hij zelfs je geld! Idealisme bestaat nog!
Een paar dingen zijn echter ook mij onduidelijk gebleven.
Arjen heeft het bijvoorbeeld telkens over een Eiko. Wat is een Eiko? Wat is een "Haite Vokonsiezon"?
Dat zijn waarschijnlijk vaktermen net zoals HPX2-Hars, waar wij ons niet druk over hoeven te maken.
Carglass repareert gewoon gratis je ruit. Das toch fijn?
woensdag 26 mei 2010
Lijsttrekkers in het Carré-debat
Wat krijg je als je de woorden Carré en Debat samenvoegt? Juist: Cabaret! Wie zei dat de politiek saai was? Dankzij een aantal hilarische uitspraken, verschrikkelijke figuren en een bak Häagen-Dazs heb ik me prima vermaakt. Een paar hoogtepunten:
Rick Nieman, de presentator, hield allereerst het debat strak in de hand door zich te gedragen als een glasharde teef, veel beter dan Frits Wester, zondagavond, wiens presentatie meer weghad van de gemiddelde Ronald McDonald in de McDonalds speeltuin.
Job Cohen kwam direct weer lekker zwak uit de hoek. J-J-J-Job of liever, Stotterjob, die in één week tijd driemaal zijn partijprogramma heeft aangepast heeft vanavond beloofd niet meer te veranderen aan zijn programma. Wat is daarvoor zijn goeddoordachte drijfveer?
Rick Nieman werd op enkele momenten van zijn stuk gebracht bij het kijken naar Femke Halsema. Bij het aankondigen van het één op één gesprek van de linkse feministe met de presentator versprak hij zich.
Femke was vanavond natuurlijk weer de rust zelve. Ze. praatte. zoals. gewoonlijk. weer. heel. rustig. en. behouden. zoals. het. het. linkse. takkewijf. betaamt.
Om vervolgens ná een zin luidpiepend adem naar binnen te zuigen. Is het soms de luchtvervuiling die u op uw longen slaat? Misschien een keertje langs de longarts? Of uw eigen CO2-intake en -uitstoot aan banden leggen? http://bit.ly/9YDQJS
Een nieuwkomer van vanavond was Emile Roemer. Roemer is de tegenhanger van zijn voorganger Agnes Kant. Een beetje te goed doorvoed, lekker Brabants accent en hij lijkt het type dat in het weekend vooral in de voetbalkantine van zijn zoon te vinden is met een hotdog in zijn giechel. Dat in tegenstelling tot Anges, die hard, serieus en gefrustreed overkwam, en in het weekend in ieder geval niet te vinden was met een hotdog in haar giechel. Ook niet door de week eigenlijk. Wel wist Roemer bij binnekomst al beter te debatteren dan Job Cohen, die eigenlijk meer van knuffelen houdt.
Roemer was overigens niet vies van een duidelijk voor de spiegel gerepeteerde kutgrap om het geheel nog wat luchtiger te maken. Toen hij in die spiegel keek kon hem zijn extra set kinnen niet ontgaan zijn. Wat was zijn beleid betreffende cholesterolverlagers en maagzuurremmers ookalweer?
Het optreden van Balkenende was een perfecte afspiegeling van zijn afgelopen acht jaar als premier: Niet noemenswaardig.
Wilders? Die was al een tijdje uitgegroeid ( http://bit.ly/9iHih1 ) in de peilingen, zegmaar behoorlijk gekrompen en verbleekt ( http://bit.ly/9gyzuw ). Hij vond vooral de massa immigratie belangrijk. En had hij al iets gezegd over de massa-immigratie?...
Tot slot: Mocht dat nog niet duidelijk zijn, ik vond Rutte het sterkst. Bravo.
Rick Nieman, de presentator, hield allereerst het debat strak in de hand door zich te gedragen als een glasharde teef, veel beter dan Frits Wester, zondagavond, wiens presentatie meer weghad van de gemiddelde Ronald McDonald in de McDonalds speeltuin.
Job Cohen kwam direct weer lekker zwak uit de hoek. J-J-J-Job of liever, Stotterjob, die in één week tijd driemaal zijn partijprogramma heeft aangepast heeft vanavond beloofd niet meer te veranderen aan zijn programma. Wat is daarvoor zijn goeddoordachte drijfveer?
"Het Centraal Plabureau heeft gezegd niet meer te beginnen aan nieuwe berekeningen".Als dáár je partijprogramma van afhangt wens ik alle PvdA stemmers cursus Origami toe.
Rick Nieman werd op enkele momenten van zijn stuk gebracht bij het kijken naar Femke Halsema. Bij het aankondigen van het één op één gesprek van de linkse feministe met de presentator versprak hij zich.
"De volgende is Femke Halsema, HOER, eeehh Hoe het haar vergaat zien we na de reclame".Freudiaanse verspreking?
Femke was vanavond natuurlijk weer de rust zelve. Ze. praatte. zoals. gewoonlijk. weer. heel. rustig. en. behouden. zoals. het. het. linkse. takkewijf. betaamt.
Om vervolgens ná een zin luidpiepend adem naar binnen te zuigen. Is het soms de luchtvervuiling die u op uw longen slaat? Misschien een keertje langs de longarts? Of uw eigen CO2-intake en -uitstoot aan banden leggen? http://bit.ly/9YDQJS
Een nieuwkomer van vanavond was Emile Roemer. Roemer is de tegenhanger van zijn voorganger Agnes Kant. Een beetje te goed doorvoed, lekker Brabants accent en hij lijkt het type dat in het weekend vooral in de voetbalkantine van zijn zoon te vinden is met een hotdog in zijn giechel. Dat in tegenstelling tot Anges, die hard, serieus en gefrustreed overkwam, en in het weekend in ieder geval niet te vinden was met een hotdog in haar giechel. Ook niet door de week eigenlijk. Wel wist Roemer bij binnekomst al beter te debatteren dan Job Cohen, die eigenlijk meer van knuffelen houdt.
Roemer was overigens niet vies van een duidelijk voor de spiegel gerepeteerde kutgrap om het geheel nog wat luchtiger te maken. Toen hij in die spiegel keek kon hem zijn extra set kinnen niet ontgaan zijn. Wat was zijn beleid betreffende cholesterolverlagers en maagzuurremmers ookalweer?
Het optreden van Balkenende was een perfecte afspiegeling van zijn afgelopen acht jaar als premier: Niet noemenswaardig.
Wilders? Die was al een tijdje uitgegroeid ( http://bit.ly/9iHih1 ) in de peilingen, zegmaar behoorlijk gekrompen en verbleekt ( http://bit.ly/9gyzuw ). Hij vond vooral de massa immigratie belangrijk. En had hij al iets gezegd over de massa-immigratie?...
Tot slot: Mocht dat nog niet duidelijk zijn, ik vond Rutte het sterkst. Bravo.
zaterdag 22 mei 2010
Afscheid nemen...
Dag lieve lieverd, rust maar zacht.
Ben jij die ster hoog in de hemel?
Kom toch terug of neem me mee,
of beloof je dat je wacht?
Na een kort lijden ben je rustig heengegaan. Ik heb
je er altijd voor proberen te behoeden, maar
eigenwijs dat je was. Zodra het flesje Spa Blauw
open was geraakt in mijn tas kon je de verleiding niet
weerstaan en heb je een frisse duik genomen, om
daarna niet meer boven te komen.
Pas toen ik merkte dat je zo ijzig stil was drong het tot me door.
Ik heb je nog proberen te reanimeren,
geschrokken dat ik was, maar je bleef maar water hoesten.
Zelfs een nacht in de oven kon je niet meer redden.
Ik heb je warm ingepakt en tegen de verwarming aan gezet om weer op adem te komen..
Het mocht niet baten.
Ach lieverd, misschien is het wel beter zo. Rust maar zacht,
Altijd in mijn zak,
Je beste vriend
===================================
Hierbij wil ik u graag verwittigen van het feit dat mijn telefoon, een HTC Touch-HD, is komen te overlijden op donderdag 21 Mei.
Nieteens in de wc gevallen of in mijn koffie verdwenen. Verdronken in Spa Blauw, Luxepoppetje. Altijd een eigen wil gehad.
Ben jij die ster hoog in de hemel?
Kom toch terug of neem me mee,
of beloof je dat je wacht?
Na een kort lijden ben je rustig heengegaan. Ik heb
je er altijd voor proberen te behoeden, maar
eigenwijs dat je was. Zodra het flesje Spa Blauw
open was geraakt in mijn tas kon je de verleiding niet
weerstaan en heb je een frisse duik genomen, om
daarna niet meer boven te komen.
Pas toen ik merkte dat je zo ijzig stil was drong het tot me door.
Ik heb je nog proberen te reanimeren,
geschrokken dat ik was, maar je bleef maar water hoesten.
Zelfs een nacht in de oven kon je niet meer redden.
Ik heb je warm ingepakt en tegen de verwarming aan gezet om weer op adem te komen..
Het mocht niet baten.
Ach lieverd, misschien is het wel beter zo. Rust maar zacht,
Altijd in mijn zak,
Je beste vriend
===================================
Hierbij wil ik u graag verwittigen van het feit dat mijn telefoon, een HTC Touch-HD, is komen te overlijden op donderdag 21 Mei.
Nieteens in de wc gevallen of in mijn koffie verdwenen. Verdronken in Spa Blauw, Luxepoppetje. Altijd een eigen wil gehad.
woensdag 19 mei 2010
Slippertje...
Een autoslipcursus. Op een groot stuk natgespoten asfalt als een malle het profiel van je banden raggen; het klinkt even populair als het daadwerkelijk is, in Brabant tenminste. (Het gaat er dus niet om hoe je het beste ín de slip kan raken, meer hoe kun je eruit komen, tja de naam 'autoslipcursus' doet anders vermoeden.)
Ik twijfel bij het nut van een slipcursus. Nuttig als je plotseling met je eightteen-wheeler in Noorwegen een pakketje moet bezorgen, absoluut, maar in Nederland? Ik heb mijn twijfels. Niet alleen omdat er in Nederland in de regel per jaar gemiddeld minder dan 22 sneeuwvlokjes vallen (jaja we hadden een strenge winter dit jaar), maar er zijn meer redenen.
Tegen de tijd dat jouw duurbetaalde slipcursus ooit van pas komt zul jij zo diep in je protocollen moeten graven, dat je tegen de tijd dat je ze hebt gevonden tussen de opgedroogde DropFruit-duo's en de Franse wegenkaart, al lang en breed om een boom gekruld zit. Om een boom, want als jij je slipkunsten moet laten zien op een regenachtige dag, dan ben je toevallig nét niet op die godverlaten parkeerplaats. Nee dan staan er zó veel bomen langs de weg dat áls je al met een dubbele axel ontsnapt bent aan de dood, je moeilijk de weg weer kunt terugvinden tussen al die bomen. Door de bomen het bospad niet meer kunnen zien, zegmaar.
Een positief punt: Áls je dan in de slip raakt, en je hébt een slipcursus gehad, dan zet jij in één vloeiende beweging gewoon in remsporen je handtekening op de weg alvorens je de kreukelzone van van jouw auto en die van de vangrail nader gaat onderzoeken. Zo van: I WAS HERE. Nadruk op was. Gracieus teneinde. Out with a BANG!
Huisvrouw 1: 'Goh heb je het remspoor op de weg gezien van die jongen die toen zo naar z'n auto tegen de boom heeft geprobeerd te parkeren?'
Huisvrouw 2: 'Ja jeetje Geertrude, dat is hard gegaan hé?'
Huisvrouw 1: 'Jazeker Wilma, maar hij had wél een slipcursus gehad!'
Huisvrouw 2: 'Ja hij had wel een slipcursus gehad ja'
En daar is dan ook alles mee gezegd.
Mij is destijds ook een slipcursus aangeboden door mijn rij-instructeur. Ik vond dat op dat moment een regelrechte belediging, maar daarna zag ik in dat hij alleen maar bevestigde dat hijzelf grondig had gefaald in het mij aanleren van normaal autorijden. Ik ben dan ook niet voor niets pas de derde keer geslaagd.
Let op: Ik ben absoluut pro verkeersveiligheid en alles wat daartoe kan bijdragen. Moge zij bij wie de slipcursus níet mocht baten in vrede rusten.
Ik twijfel bij het nut van een slipcursus. Nuttig als je plotseling met je eightteen-wheeler in Noorwegen een pakketje moet bezorgen, absoluut, maar in Nederland? Ik heb mijn twijfels. Niet alleen omdat er in Nederland in de regel per jaar gemiddeld minder dan 22 sneeuwvlokjes vallen (jaja we hadden een strenge winter dit jaar), maar er zijn meer redenen.
Tegen de tijd dat jouw duurbetaalde slipcursus ooit van pas komt zul jij zo diep in je protocollen moeten graven, dat je tegen de tijd dat je ze hebt gevonden tussen de opgedroogde DropFruit-duo's en de Franse wegenkaart, al lang en breed om een boom gekruld zit. Om een boom, want als jij je slipkunsten moet laten zien op een regenachtige dag, dan ben je toevallig nét niet op die godverlaten parkeerplaats. Nee dan staan er zó veel bomen langs de weg dat áls je al met een dubbele axel ontsnapt bent aan de dood, je moeilijk de weg weer kunt terugvinden tussen al die bomen. Door de bomen het bospad niet meer kunnen zien, zegmaar.
Een positief punt: Áls je dan in de slip raakt, en je hébt een slipcursus gehad, dan zet jij in één vloeiende beweging gewoon in remsporen je handtekening op de weg alvorens je de kreukelzone van van jouw auto en die van de vangrail nader gaat onderzoeken. Zo van: I WAS HERE. Nadruk op was. Gracieus teneinde. Out with a BANG!
Huisvrouw 1: 'Goh heb je het remspoor op de weg gezien van die jongen die toen zo naar z'n auto tegen de boom heeft geprobeerd te parkeren?'
Huisvrouw 2: 'Ja jeetje Geertrude, dat is hard gegaan hé?'
Huisvrouw 1: 'Jazeker Wilma, maar hij had wél een slipcursus gehad!'
Huisvrouw 2: 'Ja hij had wel een slipcursus gehad ja'
En daar is dan ook alles mee gezegd.
Mij is destijds ook een slipcursus aangeboden door mijn rij-instructeur. Ik vond dat op dat moment een regelrechte belediging, maar daarna zag ik in dat hij alleen maar bevestigde dat hijzelf grondig had gefaald in het mij aanleren van normaal autorijden. Ik ben dan ook niet voor niets pas de derde keer geslaagd.
Let op: Ik ben absoluut pro verkeersveiligheid en alles wat daartoe kan bijdragen. Moge zij bij wie de slipcursus níet mocht baten in vrede rusten.
maandag 17 mei 2010
Natas en haar fratsen
Ik ben er nog nieteens over begonnen, maar ben er nu alweer klaar mee. De Frogers, ofwel gewoon familie Froger.
René, prima je hebt helaas niet veel verstand maar je probeert er nog wat van te maken in goudgele glitterpakjes. Oké dat is deel van het Toppers concept, prima kan jij verder niks aan doen. Tot zover René.
Goed, nu waar ik het eigenlijk over wil hebben. Natasja. Natasja Froger. Waar verdriet is is Natasja.
Hart in actie, geen cent te makken, Bonje met de buren. Allemaal drama drama drama. Waar mensen lijden, waar slachtoffers vallen, daar is Natasja met haar ingevallen melodramatische kop. Haar ogen diepliggend, haar wenkbrauwen chronisch op half elf.
Natasja doet me een beetje denken aan de Afrikaanse Savanne: Waar onschuldige zebraveulentjes zijn verscheurd door leeuwen, komt een hongerige hyena profiteren van wat er nog van over is. Waar mensen verdriet hebben, met een dubbele hazenlip kampen, ongeneeslijk ziek zijn steekt Natasja haar kop om de hoek. Als een hongerige hyena. Perfecte analogie: Ze ziet er ook inderdaad uit alsof ze al jaren geen voedzame maaltijd meer heeft gehad.
Nu ook weer met die vliegtuigramp in Tripoli; een stukje uit de pers:
"De vliegramp in Tripoli houdt ook bekend Nederland bezig. René Froger vertelt zaterdag dat hij zelden naast zijn vrouw Natasja in het vliegtuig zit.
"Je wilt toch dat de kinderen altijd één ouder overhouden", zegt de zanger in De Telegraaf.
"Natasja en ik zitten nooit samen in een vliegtuig als de kinderen niet meegaan", legt Froger zijn reisplannen uit."
FIJN voor jullie. Dus als ik het goed begrijp heeft het twéé vliegtuigrampen nodig om van jullie allebei af te zijn? Dát noem ik pas hardnekkigheid. Ook hier weer Natasja's lijflied: "Valt hier nog iets te halen?"
"De Frogers zijn geschokt door de ramp in Libië. "Als je zoiets hoort, staat je hart stil.""
Als ik jouw kop zie, dán staat mn hart stil. Tabee
René, prima je hebt helaas niet veel verstand maar je probeert er nog wat van te maken in goudgele glitterpakjes. Oké dat is deel van het Toppers concept, prima kan jij verder niks aan doen. Tot zover René.
Goed, nu waar ik het eigenlijk over wil hebben. Natasja. Natasja Froger. Waar verdriet is is Natasja.
Hart in actie, geen cent te makken, Bonje met de buren. Allemaal drama drama drama. Waar mensen lijden, waar slachtoffers vallen, daar is Natasja met haar ingevallen melodramatische kop. Haar ogen diepliggend, haar wenkbrauwen chronisch op half elf.
Natasja doet me een beetje denken aan de Afrikaanse Savanne: Waar onschuldige zebraveulentjes zijn verscheurd door leeuwen, komt een hongerige hyena profiteren van wat er nog van over is. Waar mensen verdriet hebben, met een dubbele hazenlip kampen, ongeneeslijk ziek zijn steekt Natasja haar kop om de hoek. Als een hongerige hyena. Perfecte analogie: Ze ziet er ook inderdaad uit alsof ze al jaren geen voedzame maaltijd meer heeft gehad.
Nu ook weer met die vliegtuigramp in Tripoli; een stukje uit de pers:
"De vliegramp in Tripoli houdt ook bekend Nederland bezig. René Froger vertelt zaterdag dat hij zelden naast zijn vrouw Natasja in het vliegtuig zit.
"Je wilt toch dat de kinderen altijd één ouder overhouden", zegt de zanger in De Telegraaf.
"Natasja en ik zitten nooit samen in een vliegtuig als de kinderen niet meegaan", legt Froger zijn reisplannen uit."
FIJN voor jullie. Dus als ik het goed begrijp heeft het twéé vliegtuigrampen nodig om van jullie allebei af te zijn? Dát noem ik pas hardnekkigheid. Ook hier weer Natasja's lijflied: "Valt hier nog iets te halen?"
"De Frogers zijn geschokt door de ramp in Libië. "Als je zoiets hoort, staat je hart stil.""
Als ik jouw kop zie, dán staat mn hart stil. Tabee
Smoelkramp
Vandaag lieve kinderen, wil ik het graag hebben over de Albert Heijn. Niet over die amicale klootzak van een meelijwekkende bedrijfsleider uit die reclames, waar we allemaal zó van houden, maar over een nog grotere smet op het al niet vlekkeloze imago van de supermarktketen.
Het was al, wat menig professioneel huisvrouw betreft, bepaald niet makkelijk om zonder botsen of verstuikte enkels de tegendraadse schuifdeuren van de AH door te komen. Nu maakt een, laat ik het politiek-correct zeggen, "kansarme" straatkrant-stakker het ons nóg moeilijker. Of we tijdens het met één hand in bedwang houden van de nog altijd onbestuurbare kutkarretjes ook nog effe snel ons wisselgeld in de met veel goud versierde klauwen van de profiteur willen droppen.
Nou nee. Maar toch staat ze er iedere dag weer. Apatisch voor zich uit te staren. Dat ze na 1 dag niet al hoodpijn van die *goh help me nou toch*-smoelkramp heeft. Voor deze dame, die er niet beroerder uitziet dan de gemiddelde schoonmaakster (lees: mensen die wél werken voor hun geld), heb ik een paar tips op een betere toekomst.
-Als je écht meent dat je het zwaar hebt, wil je dan alsjeblieft niet recht onder de warmte-blower gaan staan, maar net búiten de AH... In de regen bijvoorbeeld. Zwaar? Een dag lang werken voor je geld, das pas zwaar.
-Je zou, tussen je drukke werkzaamheden door, bij het advertentiebord kunnen kijken of nog een "schoonmaakster gezocht" tussen hangt. Jij bent er als eerste bij!
-Stop met het roken van voorgedraaide sigaretten van een A-merk.
-Ga alsjeblieft niet in de loop staan, anders ben je dadelijk écht kreupel.
-Laat dat goud in je mond en aan je vingers omsmelten. Staat wat geloofwaardiger, opent deuren en levert nog geld op ook!
Dit zijn enkele tips die mij na 1 keer denken te binnen schieten. Ik kan alleen maar gissen naar het aantal tips dat ik voor je heb als ik de hele dag onder de blower kon nadenken over hoe ik de dag van morgen beter ga aanpakken dan vandaag, nutteloos in de AH.
Het was al, wat menig professioneel huisvrouw betreft, bepaald niet makkelijk om zonder botsen of verstuikte enkels de tegendraadse schuifdeuren van de AH door te komen. Nu maakt een, laat ik het politiek-correct zeggen, "kansarme" straatkrant-stakker het ons nóg moeilijker. Of we tijdens het met één hand in bedwang houden van de nog altijd onbestuurbare kutkarretjes ook nog effe snel ons wisselgeld in de met veel goud versierde klauwen van de profiteur willen droppen.
Nou nee. Maar toch staat ze er iedere dag weer. Apatisch voor zich uit te staren. Dat ze na 1 dag niet al hoodpijn van die *goh help me nou toch*-smoelkramp heeft. Voor deze dame, die er niet beroerder uitziet dan de gemiddelde schoonmaakster (lees: mensen die wél werken voor hun geld), heb ik een paar tips op een betere toekomst.
-Als je écht meent dat je het zwaar hebt, wil je dan alsjeblieft niet recht onder de warmte-blower gaan staan, maar net búiten de AH... In de regen bijvoorbeeld. Zwaar? Een dag lang werken voor je geld, das pas zwaar.
-Je zou, tussen je drukke werkzaamheden door, bij het advertentiebord kunnen kijken of nog een "schoonmaakster gezocht" tussen hangt. Jij bent er als eerste bij!
-Stop met het roken van voorgedraaide sigaretten van een A-merk.
-Ga alsjeblieft niet in de loop staan, anders ben je dadelijk écht kreupel.
-Laat dat goud in je mond en aan je vingers omsmelten. Staat wat geloofwaardiger, opent deuren en levert nog geld op ook!
Dit zijn enkele tips die mij na 1 keer denken te binnen schieten. Ik kan alleen maar gissen naar het aantal tips dat ik voor je heb als ik de hele dag onder de blower kon nadenken over hoe ik de dag van morgen beter ga aanpakken dan vandaag, nutteloos in de AH.
donderdag 22 april 2010
Over de datum
Nieuws! Voor mij tenminste..
Pamela Anderson is vegetarisch! Wie had dat gedacht? De gepensioneerde strandwacht ziet er misschien uit alsof ze juist houdt van een stevig stuk worst, maar niets is minder waar.
En daarom is ze echt een inspiratie voor ons allemaal! Vindt ze zelf. Zo vertelt de ze in Metro dat ze vecht voor het welzijn van kippen. Niet raar, gezien ze op intellectueel vlak veel gemeen hebben.
Ze moedigt ons aan om net als haar vegetarier te worden, omdat je dan 'meer energie' hebt. Heb jij ooit een vegetarier gezien die er niet uitziet als een persoon die de afgelopen 30 dagen geen frisse lucht heeft ingeademd? Goed en dan heb ik het niet over BNers, of de make-uplaag van Pamela, maar wat er onder die laag zit en wat er op straat zoal aan vegetariers rondschuifelt.
Pamela is bezig met wat ik noem schiften. Dat is als je houdbaarheidsdatum is verstreken maar je je uiterste best doet om in de belangstelling te blijven staan, en daarbij een zure lucht verspreidt. 'Er is zoveel geweld in de wereld dat buiten onze macht ligt; vegetarier zijn is een goede manier om niet meer bij te dragen aan de bloedbaden' is daar een goed voorbeeld van:
maatschappelijk bewust, politiek correct, onzinnig maar bovenal hypocriet. Wetende dat ze pas vegetarier werd toen ze haar nieuwe borsten kocht, want daarvoor gebruikte ze dus gewoon kipfilets.
Pamela Anderson is vegetarisch! Wie had dat gedacht? De gepensioneerde strandwacht ziet er misschien uit alsof ze juist houdt van een stevig stuk worst, maar niets is minder waar.
En daarom is ze echt een inspiratie voor ons allemaal! Vindt ze zelf. Zo vertelt de ze in Metro dat ze vecht voor het welzijn van kippen. Niet raar, gezien ze op intellectueel vlak veel gemeen hebben.
Ze moedigt ons aan om net als haar vegetarier te worden, omdat je dan 'meer energie' hebt. Heb jij ooit een vegetarier gezien die er niet uitziet als een persoon die de afgelopen 30 dagen geen frisse lucht heeft ingeademd? Goed en dan heb ik het niet over BNers, of de make-uplaag van Pamela, maar wat er onder die laag zit en wat er op straat zoal aan vegetariers rondschuifelt.
Pamela is bezig met wat ik noem schiften. Dat is als je houdbaarheidsdatum is verstreken maar je je uiterste best doet om in de belangstelling te blijven staan, en daarbij een zure lucht verspreidt. 'Er is zoveel geweld in de wereld dat buiten onze macht ligt; vegetarier zijn is een goede manier om niet meer bij te dragen aan de bloedbaden' is daar een goed voorbeeld van:
maatschappelijk bewust, politiek correct, onzinnig maar bovenal hypocriet. Wetende dat ze pas vegetarier werd toen ze haar nieuwe borsten kocht, want daarvoor gebruikte ze dus gewoon kipfilets.
zaterdag 17 april 2010
NS Suggestie pt.2
Deel 2 van NS Suggestie. Waarin de gemiddelde reiziger positief meedenkt met de Nederlandse Spoorwegen teneinde bevordering van het openbaar vervoer tussen Eindhoven en Rotterdam.
*na 20 minuten als apen naar een verkeerd infomatiebord op perron 6 te hebben gegaapt wordt het klootjesvolk waaronder ik als een kudde opgejaagd pluimvee vriendelijk verzocht op te rotten naar perron 8 om daar in een veel te kleine trein te stappen*
Mededeling door de intercom: "Naar aanleiding van een aantal graffitti spuiters in de spoorwegtunnel zijn wij genoodzaakt om te wachten tot het probleem is opgelost." Die grap duurde een half uur.
Waarom moeten wij wachten tot die kinderen zijn opgerot? Wij zijn niet genoodzaakt te wachten, we zijn genoodzaakt met 170 kilometer per uur die tunnel in te razen om er met 60 paar rood gelakte wielen aan de andere kant weer vrolijk uit te komen. Probleem snel opgelost, en mooi graffiti van het genre "gut-splatter-art" in de tunnel!
*na 20 minuten als apen naar een verkeerd infomatiebord op perron 6 te hebben gegaapt wordt het klootjesvolk waaronder ik als een kudde opgejaagd pluimvee vriendelijk verzocht op te rotten naar perron 8 om daar in een veel te kleine trein te stappen*
Mededeling door de intercom: "Naar aanleiding van een aantal graffitti spuiters in de spoorwegtunnel zijn wij genoodzaakt om te wachten tot het probleem is opgelost." Die grap duurde een half uur.
Waarom moeten wij wachten tot die kinderen zijn opgerot? Wij zijn niet genoodzaakt te wachten, we zijn genoodzaakt met 170 kilometer per uur die tunnel in te razen om er met 60 paar rood gelakte wielen aan de andere kant weer vrolijk uit te komen. Probleem snel opgelost, en mooi graffiti van het genre "gut-splatter-art" in de tunnel!
donderdag 1 april 2010
Lentegedichtje
Lente is zoveel mooier dan de winter,
vandaar dat de lente haar eigen gedichtje krijgt.
Lentegedichtje
Lente Lente,
Ben blij dat je er bent,
De geur van verse koeienstront,
In je gezicht een koude wind,
een zweterige hardloopgeur in je neus
sletje laat op straat
Oppassen voor kleine eendjes
een dooie egel op de weg
de geile duif houdt me wakker
een luchtbuks in de nacht
Een reiger vist de vijver leeg
de pedo zit in het park
een thoracale wervelfractuur
door de skaters op het fietspad
maar bovenal de zon
de lucht en het weer
geven mij elk jaar..
jeuk in mijn neus
en een fijn gevoel
Lente, Lente
Ben blij dat je er bent
vandaar dat de lente haar eigen gedichtje krijgt.
Lentegedichtje
Lente Lente,
Ben blij dat je er bent,
De geur van verse koeienstront,
In je gezicht een koude wind,
een zweterige hardloopgeur in je neus
sletje laat op straat
Oppassen voor kleine eendjes
een dooie egel op de weg
de geile duif houdt me wakker
een luchtbuks in de nacht
Een reiger vist de vijver leeg
de pedo zit in het park
een thoracale wervelfractuur
door de skaters op het fietspad
maar bovenal de zon
de lucht en het weer
geven mij elk jaar..
jeuk in mijn neus
en een fijn gevoel
Lente, Lente
Ben blij dat je er bent
zondag 21 maart 2010
Gezellig
'T is echt kei gezellig in de kerk! Na 't kinderkoortje met z'n allen naar het achterkamertje! Daar, tussen de spullen van de kerststal en kindje jezus gezellig een snoepje halen bij de pastoor. Daar laat de pastoor fransje extra hoog zingen.
-Paus Benedictus XVI heeft zich in een herderlijke brief aan de Ierse katholieken namens de kerk van Rome verontschuldigd bij de slachtoffers van kindermisbruik door rooms-katholieke geestelijken.
-Zeker dertien mannen zeggen in de jaren vijftig en zestig op het Tilburgse internaat Huize Nazareth te zijn misbruikt.
-Steeds meer mensen melden zich bij de Rooms-Katholieke Kerk in Duitsland als slachtoffer van seksueel misbruik in parochies en andere kerkelijke instellingen.
- Een van deze schandalen betrof een misbruikzaak in het bisdom München, begin jaren tachtig, toen de paus daar nog aartsbisschop Ratzinger was.
-Letselschadeadvocaat De Witte heeft 70 meldingen gekregen van mensen die zeggen misbruikt te zijn in een kerkelijke instelling. Tientallen meldingen komen van mensen die in Gelderse internaten hebben gezeten, zoals de Leostichting in Borculo.
-Paus Benedictus XVI heeft zich in een herderlijke brief aan de Ierse katholieken namens de kerk van Rome verontschuldigd bij de slachtoffers van kindermisbruik door rooms-katholieke geestelijken.
-Zeker dertien mannen zeggen in de jaren vijftig en zestig op het Tilburgse internaat Huize Nazareth te zijn misbruikt.
-Steeds meer mensen melden zich bij de Rooms-Katholieke Kerk in Duitsland als slachtoffer van seksueel misbruik in parochies en andere kerkelijke instellingen.
- Een van deze schandalen betrof een misbruikzaak in het bisdom München, begin jaren tachtig, toen de paus daar nog aartsbisschop Ratzinger was.
-Letselschadeadvocaat De Witte heeft 70 meldingen gekregen van mensen die zeggen misbruikt te zijn in een kerkelijke instelling. Tientallen meldingen komen van mensen die in Gelderse internaten hebben gezeten, zoals de Leostichting in Borculo.
vrijdag 19 maart 2010
Klebsiella
Rampspoed heeft mij gevonden. Het begon gisteravond met het te laat instellen van mijn wekker, en het ging vanochtend vrolijk verder met het omgooien van een vol pak melk over mijn juist gepoetste bureau. In principe geen probleem - tenzij je net zó lang hebt liggen snoozen dat je amper de tijd hebt om je tanden te poetsen, laat staan je gezicht te wassen. Fijn.
Het werd alleen - maar - beter. Ik had namelijk om 8.15 practicum Lab op de 17de verdieping. Of je effe een kolonie klebsiella wil enten op een schapenbloed-agarplaat. Ik hou alleen van schapen als ze vachtloos aan een spies hangen, in een shoarma tent. Ook de lucht van oud en besmet rectaal "patientenmateriaal" is op een lege maag niet aan te raden. Helaas kunnen computers de dimensie geur nog niet nabootsen, om wat beter te begrijpen wat ik bedoel.
Het is lastig om met slechts één wakkere hersenhelft om te gaan met buisjes levende bacterien. Na het verhitten van één van de buisjes had ik niet door dat je dat buisje niet meteen vast kan houden zonder bescherming. Mijn lichtblauwe handschoen smolt vast aan mijn vinger, en Campylobacter, Klebsiella, Yersinia en Salmonella vlogen met een elegante boog door de lucht voordat het buisje waarin ze gezellig aan het voortplanten waren op de vloer uit elkaar klapte. De trevi-fontein was er niks bij.
De fles desinfectant (90%alcohol) is op die momenten moeilijk om te laten staan. Eerst je handen en je aantekeningen ontsmetten, om daarna - als niemand kijkt - snel de dop van de fles te draaien en een grote slok te nemen.
Het werd alleen - maar - beter. Ik had namelijk om 8.15 practicum Lab op de 17de verdieping. Of je effe een kolonie klebsiella wil enten op een schapenbloed-agarplaat. Ik hou alleen van schapen als ze vachtloos aan een spies hangen, in een shoarma tent. Ook de lucht van oud en besmet rectaal "patientenmateriaal" is op een lege maag niet aan te raden. Helaas kunnen computers de dimensie geur nog niet nabootsen, om wat beter te begrijpen wat ik bedoel.
Het is lastig om met slechts één wakkere hersenhelft om te gaan met buisjes levende bacterien. Na het verhitten van één van de buisjes had ik niet door dat je dat buisje niet meteen vast kan houden zonder bescherming. Mijn lichtblauwe handschoen smolt vast aan mijn vinger, en Campylobacter, Klebsiella, Yersinia en Salmonella vlogen met een elegante boog door de lucht voordat het buisje waarin ze gezellig aan het voortplanten waren op de vloer uit elkaar klapte. De trevi-fontein was er niks bij.
De fles desinfectant (90%alcohol) is op die momenten moeilijk om te laten staan. Eerst je handen en je aantekeningen ontsmetten, om daarna - als niemand kijkt - snel de dop van de fles te draaien en een grote slok te nemen.
De vulva en de sik.
"Snachts kruipt de vrouwelijke worm uit de anus naar buiten, en legt dan haar plakkerige eitjes op de perianale huid. Soms kun je een witte larve uit de anus zien kronkelen." Zegt de getikte begeleider vrolijk. Hij neemt een slok van zijn koffie en strijkt met zijn beaderde hand langs zijn ranzige sikje. Het gaat vandaag over parasieten.
Mijn opa zei altijd dat er meer gekken rondlopen buiten het gekkenhuis dan erin. En ik kan niet anders zeggen dan dat hij helemaal gelijk heeft.
Alleen al met de gekken op mijn studie kan je er een vullen. Het is ook niet helemaal onverklaarbaar: De veelheid van de studieopdrachten en het vaardigheidsonderwijs dat wij de afgelopen weken in onze richting krijgen gesmeten is slecht voor zowel de fysieke als mentale gezondheid.
Zo heb ik eergisteren mijn studiegenoot moeten bewerken met een injectienaald, vannacht lag ik de hallucineren over hoe ik diezelfde studiegenoot een anafylactische shock had bezorgd met een volautomatische injectiespuit- Een droom waar geen eind aan kwam.
Ook in het lab is het de begeleiders op het hersenvlies geslagen: Ze worden spontaan primordiaal grijs, krijgen gebitsuitval en schijnen plots niets meer te geven om persoonlijke hygiene.
Naast mij roept een meisje met een gespeeld vlaams accent iets over de vulva van een tweeslachtige ringworm. Ik denk dat ikzelf een beetje gek word.
Mijn opa zei altijd dat er meer gekken rondlopen buiten het gekkenhuis dan erin. En ik kan niet anders zeggen dan dat hij helemaal gelijk heeft.
Alleen al met de gekken op mijn studie kan je er een vullen. Het is ook niet helemaal onverklaarbaar: De veelheid van de studieopdrachten en het vaardigheidsonderwijs dat wij de afgelopen weken in onze richting krijgen gesmeten is slecht voor zowel de fysieke als mentale gezondheid.
Zo heb ik eergisteren mijn studiegenoot moeten bewerken met een injectienaald, vannacht lag ik de hallucineren over hoe ik diezelfde studiegenoot een anafylactische shock had bezorgd met een volautomatische injectiespuit- Een droom waar geen eind aan kwam.
Ook in het lab is het de begeleiders op het hersenvlies geslagen: Ze worden spontaan primordiaal grijs, krijgen gebitsuitval en schijnen plots niets meer te geven om persoonlijke hygiene.
Naast mij roept een meisje met een gespeeld vlaams accent iets over de vulva van een tweeslachtige ringworm. Ik denk dat ikzelf een beetje gek word.
zondag 14 maart 2010
Piet
Je doet geen vlieg kwaad. Daarom doet het pijn dit te moeten schrijven.
Ik had graag iets anders willen schrijven, of eigenlijk niet willen HOEVEN schrijven gezien mijn blogs vaak uiterst kritisch zijn. Helaas kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat iedereen die ik ken zich tenminste 1 of 2 dan wel 100 keer heeft geergerd aan jouw weerbericht. Daarom neem ik de verantwoordelijkheid om te zeggen wat wij, Nederland, allemaal al ruim 14 jaar denken.
Beste Piet. Al lange tijd ben jij het vaste gezicht van het weer tijdens Hart van Nederland. Mocht ik de pech hebben de tv aan te hebben op SBS6 rond een uur of elf, ga ik er iedere keer weer recht voor zitten. Jij komt na het nieuws van het uit de boom geredde poesje uit Tytsjerksteradiel. Ik doe mijn best om je te verstaan maar met een stem alsof je een kilo zaagsel in je strot hebt wordt het luisteren naar je Friese accent een nog grotere uitdaging.
Al ik naar je kijk voorspel ik een orkaan. Zo zie je eruit. Het kost me de grootste moeite mezelf voor te stellen dat je zoveel tijd nodig hebt om je zinnen uit je hoofd te leren dat je dag-in-dag-uit tijd te kort hebt om je haren te doen. Je leert je tekst nieteens. Het lichte schijnsel van de AutoCue op je asgrauwe gezicht steekt namelijk flets af tegen mijn HD-beeldscherm. Je ziet er bovendien niet uit alsof je veel tijd buiten doorbrengt.
Het allermooiste is dat jij iedere keer weer een Fryse geitenboer of schapenneuker weet te vinden die samen met jou wil zwaaien naar het klootjesvolk in Nederland. "Oant moarn".
Wel het volgende compliment: Ik vind het prachtig hoe jij eindeloos kan praten over het weer van vandaag, morgen en overmorgen. Dat terwijl ik dat in 5 regels samengevat op het internet kan vinden. Het begon allemaal op "Omrop Fryslân", en dat is precies waar het had moeten eindigen.
Ik had graag iets anders willen schrijven, of eigenlijk niet willen HOEVEN schrijven gezien mijn blogs vaak uiterst kritisch zijn. Helaas kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat iedereen die ik ken zich tenminste 1 of 2 dan wel 100 keer heeft geergerd aan jouw weerbericht. Daarom neem ik de verantwoordelijkheid om te zeggen wat wij, Nederland, allemaal al ruim 14 jaar denken.
Beste Piet. Al lange tijd ben jij het vaste gezicht van het weer tijdens Hart van Nederland. Mocht ik de pech hebben de tv aan te hebben op SBS6 rond een uur of elf, ga ik er iedere keer weer recht voor zitten. Jij komt na het nieuws van het uit de boom geredde poesje uit Tytsjerksteradiel. Ik doe mijn best om je te verstaan maar met een stem alsof je een kilo zaagsel in je strot hebt wordt het luisteren naar je Friese accent een nog grotere uitdaging.
Al ik naar je kijk voorspel ik een orkaan. Zo zie je eruit. Het kost me de grootste moeite mezelf voor te stellen dat je zoveel tijd nodig hebt om je zinnen uit je hoofd te leren dat je dag-in-dag-uit tijd te kort hebt om je haren te doen. Je leert je tekst nieteens. Het lichte schijnsel van de AutoCue op je asgrauwe gezicht steekt namelijk flets af tegen mijn HD-beeldscherm. Je ziet er bovendien niet uit alsof je veel tijd buiten doorbrengt.
Het allermooiste is dat jij iedere keer weer een Fryse geitenboer of schapenneuker weet te vinden die samen met jou wil zwaaien naar het klootjesvolk in Nederland. "Oant moarn".
Wel het volgende compliment: Ik vind het prachtig hoe jij eindeloos kan praten over het weer van vandaag, morgen en overmorgen. Dat terwijl ik dat in 5 regels samengevat op het internet kan vinden. Het begon allemaal op "Omrop Fryslân", en dat is precies waar het had moeten eindigen.
woensdag 10 maart 2010
De ondoorgrondelijke wegen van de McDonald's
De McDonald's, na de elektriciteit en de gloeilamp ongetwijfeld een van de beste uitvindingen van de afgelopen eeuwen. (Want waar was de goudgele M zonder lamp, en hoe zou het vet worden verwarmd zonder electriciteit). Je krijgt behoorlijke hoeveelheden, al dan niet half afgekoeld, en het eten heeft daarbij ook nog enigszins smaak.
Het grote mysterie van de McDonald's is natuurlijk de twintiger met de witte bloes. Ofwel de man met de spencer in de meer modern uitgeruste Mac's. Wie stelt zich geen vragen? Wat doe hij daar? Waarom hoeft hij geen pet op? Waarom staat hij tegen de frituur aan te leunen zonder iets te doen? Ik heb het mysterie nog niet kunnen ontrafelen. En ik heb toch al behoorlijk wat tijd in de rij voor de kassa doorgebracht. Wat ik al wel heb waargenomen betreft zijn functie in mijn jarenlange zoektocht naar antwoorden is het volgende:
De man met de spencer is in hogere rang dan de rest van het personeel dat rondschuift achter de vettige balie. En dat laat hij graag merken. Hij draagt het hoofd van een man die de wereld moet redden van verdoemenis. Af en toe roept hij in paniek "cheeseburgers jongens, cheeseburgers!" over zijn schouder, en kijkt dan trots om alsof hij zojuist weer een natuurramp heeft afgewend over zijn onderdanen. Hij houdt met ijzeren hand de voor hem werkende pubers in toom, om aan het einde van de dag afgepeigerd de tent weer te sluiten.
Is deze persoon nodig? De pubers gaan er klaarblijkelijk niet harder door werken, en een teringzooi is het nog steeds. Kan deze persoon niet gewoon een pet opzetten en achter die altijd ongebruikte kassa plaatsnemen? Want ik kom voor voedsel.
Het grote mysterie van de McDonald's is natuurlijk de twintiger met de witte bloes. Ofwel de man met de spencer in de meer modern uitgeruste Mac's. Wie stelt zich geen vragen? Wat doe hij daar? Waarom hoeft hij geen pet op? Waarom staat hij tegen de frituur aan te leunen zonder iets te doen? Ik heb het mysterie nog niet kunnen ontrafelen. En ik heb toch al behoorlijk wat tijd in de rij voor de kassa doorgebracht. Wat ik al wel heb waargenomen betreft zijn functie in mijn jarenlange zoektocht naar antwoorden is het volgende:
De man met de spencer is in hogere rang dan de rest van het personeel dat rondschuift achter de vettige balie. En dat laat hij graag merken. Hij draagt het hoofd van een man die de wereld moet redden van verdoemenis. Af en toe roept hij in paniek "cheeseburgers jongens, cheeseburgers!" over zijn schouder, en kijkt dan trots om alsof hij zojuist weer een natuurramp heeft afgewend over zijn onderdanen. Hij houdt met ijzeren hand de voor hem werkende pubers in toom, om aan het einde van de dag afgepeigerd de tent weer te sluiten.
Is deze persoon nodig? De pubers gaan er klaarblijkelijk niet harder door werken, en een teringzooi is het nog steeds. Kan deze persoon niet gewoon een pet opzetten en achter die altijd ongebruikte kassa plaatsnemen? Want ik kom voor voedsel.
vrijdag 5 maart 2010
Club stuVie
Club Vie was veel meer dan ik had verwacht! Mijn halve stufi om precies te zijn.
Club Vie was geen hel. Club Vie was meer. Club Vie was meer dan Perzische Pruiken en Conimex-koppen. Het was meer dan dikke nekken met gouden kettingen. Het was meer dan opgespoten tieten en danseressen.
Het was schaars gekleed import schurend tegen 150 centimeter Marrokkaan. Het waren de tijgerprints en de witte colberts. Het waren de foute mannen met Johnny Walker en vrouwen zonder BH. Het was 30+ en 80-. 80- staande voor het IQ, 30+ voor het aantal vrouwen boven de veertig. Het was de geur van verbrande haren vermengd met mistbanken van Jean Paul Gaultier dat mij tot inzicht bracht: Nu weet ik in ieder geval wat ik níet leuk vind. En da's zeker niet onbelangrijk.
Volgende week weer naar de skihut?
Club Vie was geen hel. Club Vie was meer. Club Vie was meer dan Perzische Pruiken en Conimex-koppen. Het was meer dan dikke nekken met gouden kettingen. Het was meer dan opgespoten tieten en danseressen.
Het was schaars gekleed import schurend tegen 150 centimeter Marrokkaan. Het waren de tijgerprints en de witte colberts. Het waren de foute mannen met Johnny Walker en vrouwen zonder BH. Het was 30+ en 80-. 80- staande voor het IQ, 30+ voor het aantal vrouwen boven de veertig. Het was de geur van verbrande haren vermengd met mistbanken van Jean Paul Gaultier dat mij tot inzicht bracht: Nu weet ik in ieder geval wat ik níet leuk vind. En da's zeker niet onbelangrijk.
Volgende week weer naar de skihut?
woensdag 3 maart 2010
Lousy?
Beste M. Docent communicatie en Attitude,
Vol vreugd las ik uw reactie op mijn ingeleverde vervangende opdracht voor Communicatie en Attitude 9. En zoals u haarfijn aanvoelde: Ik was inderdaad behoorlijk sarcastisch. Iedere gek z'n gebrek! Ik heb geprobeerd dit sarcasme te verbergen tijdens het invullen van deze belachelijke opdracht, maar ben daar klaarblijkelijk niet in geslaagd. Dat kon ook niet anders bij vragen als "Waarom wil je geneeskunde gaan studeren".
Ik zal overigens proberen niet in het sarcasme te verblijven, ik zal proberen.
U vraagt zicht duidelijk af waarom ik niet serieus op uw vervangende opdracht ben ingegaan. U vindt dat ik een riedeltje afdraai. "Ik vertel wat jij moet zeggen en jij zegt het exact zo na" is letterlijk de indruk die u krijgt van mijn antwoorden op uw vervangende opdracht. Ik wil dit graag toelichten.
U zegt: "Je antwoordt om maar iets te antwoorden". Ik kon niet anders dan kort en bondig antwoorden op de vraag waarom ik geneeskunde wilde gaan doen. Deze vraag werd mij het afgelopen jaar al meerdere (lees: duizenden) malen gesteld, ik heb deze vraag al vaker beantwoord binnen dit onderwijs, en ik zie niet in waarom het nodig zou zijn meer op te schrijven dan mijn enige concrete drijfveer. Deze vragen hebben toch tot doel om mij tot inzichten te laten komen en leermomenten te verschaffen? Waarom wordt deze vraag tot mijn grote ergernis dan nog ver voorbij de tweede helft van het tweede jaar gesteld?
Over "Vragen stellen om maar iets te vragen" gesproken.
Ik vond uw reactie, docent Communicatie en Attitude, mijn drijfveer "lousy" te noemen overigens ronduit ongepast. Mijn antwoord was gewoon eerlijk en persoonlijk. Daar heeft u als Junior researcher/ PhD student van het Department for medical Psychology and Psychotherapie vast eerder mee om leren gaan.
Ook op een vraag als "Wat is de essentie van het document Regels en Richtlijnen" kan ik ook niet anders dan kort en bondig antwoorden. U zegt het mooi: "Ik heb het idee dat je een algemeen riedeltje afdraait. Probeer het een beetje vanuit jezelf te vertellen, het komt nogal sarcastisch en verplicht over, alsof je acteert en het niet meent."
Het is inderdaad ook verplicht. Ik draai namelijk ook een riedeltje af: Ik vat samen wat in het document staat, dat heb ik in eigen woorden gedaan, en zie ook niet in waarom het "Niet sarcastisch en Niet verplicht" over zou moeten komen, en waarom ik zou moeten doen of ik het "Niet acteer" en ik "Meen" wat ik zeg. Ik vat gewoon iets samen. Niet meer niet minder. Zoals u er overigens zelf mooi aan toe voegde: "Dit is natuurlijk mijn persoonlijke indruk."
En dat blijft het inderdaad.
Ik zal zo snel mogelijk een tweede versie inleveren van deze geweldige vervangende opdracht.
MVG
De verbitterde
Vol vreugd las ik uw reactie op mijn ingeleverde vervangende opdracht voor Communicatie en Attitude 9. En zoals u haarfijn aanvoelde: Ik was inderdaad behoorlijk sarcastisch. Iedere gek z'n gebrek! Ik heb geprobeerd dit sarcasme te verbergen tijdens het invullen van deze belachelijke opdracht, maar ben daar klaarblijkelijk niet in geslaagd. Dat kon ook niet anders bij vragen als "Waarom wil je geneeskunde gaan studeren".
Ik zal overigens proberen niet in het sarcasme te verblijven, ik zal proberen.
U vraagt zicht duidelijk af waarom ik niet serieus op uw vervangende opdracht ben ingegaan. U vindt dat ik een riedeltje afdraai. "Ik vertel wat jij moet zeggen en jij zegt het exact zo na" is letterlijk de indruk die u krijgt van mijn antwoorden op uw vervangende opdracht. Ik wil dit graag toelichten.
U zegt: "Je antwoordt om maar iets te antwoorden". Ik kon niet anders dan kort en bondig antwoorden op de vraag waarom ik geneeskunde wilde gaan doen. Deze vraag werd mij het afgelopen jaar al meerdere (lees: duizenden) malen gesteld, ik heb deze vraag al vaker beantwoord binnen dit onderwijs, en ik zie niet in waarom het nodig zou zijn meer op te schrijven dan mijn enige concrete drijfveer. Deze vragen hebben toch tot doel om mij tot inzichten te laten komen en leermomenten te verschaffen? Waarom wordt deze vraag tot mijn grote ergernis dan nog ver voorbij de tweede helft van het tweede jaar gesteld?
Over "Vragen stellen om maar iets te vragen" gesproken.
Ik vond uw reactie, docent Communicatie en Attitude, mijn drijfveer "lousy" te noemen overigens ronduit ongepast. Mijn antwoord was gewoon eerlijk en persoonlijk. Daar heeft u als Junior researcher/ PhD student van het Department for medical Psychology and Psychotherapie vast eerder mee om leren gaan.
Ook op een vraag als "Wat is de essentie van het document Regels en Richtlijnen" kan ik ook niet anders dan kort en bondig antwoorden. U zegt het mooi: "Ik heb het idee dat je een algemeen riedeltje afdraait. Probeer het een beetje vanuit jezelf te vertellen, het komt nogal sarcastisch en verplicht over, alsof je acteert en het niet meent."
Het is inderdaad ook verplicht. Ik draai namelijk ook een riedeltje af: Ik vat samen wat in het document staat, dat heb ik in eigen woorden gedaan, en zie ook niet in waarom het "Niet sarcastisch en Niet verplicht" over zou moeten komen, en waarom ik zou moeten doen of ik het "Niet acteer" en ik "Meen" wat ik zeg. Ik vat gewoon iets samen. Niet meer niet minder. Zoals u er overigens zelf mooi aan toe voegde: "Dit is natuurlijk mijn persoonlijke indruk."
En dat blijft het inderdaad.
Ik zal zo snel mogelijk een tweede versie inleveren van deze geweldige vervangende opdracht.
MVG
De verbitterde
dinsdag 23 februari 2010
De sollicitatie en de grap die uitbleef.
Ik wachtte het moment af waarop de kleine Aziatische vrouw heel hard "GRAPJE!" zou roepen, en er met veel kabaal een cameraploeg binnen zou stormen, ik een microfoon onder mijn neus gedrukt zou krijgen en heel hard zou worden uitgelachen door een persoon die mij al jarenlang terug wilde pakken voor iets wat ik in het verleden had gedaan.
Geen cameraploeg. De dame van begin dertig, colbert van haar moeder, schoenen gekocht voor de gelegenheid, slechte adem, paardenstaart, was het schoolvoorbeeld van een dorre onderzoekster. Zij zou promoveren, ik zou röntgenfotos van wervelfracturen gaan beoordelen.
Het gesprek ging net zo moeizaam als het lopen op haar nieuwe schoenen bij binnenkomst. Ze keek me niet aan en leek slechts geinteresseerd te zijn in mijn CV.
Mijn antwoord toen ze vroeg of ik nog vragen had: Op welke termijn kan ik aan de slag indien ik word aangenomen? Ze antwoordde: Dat weet ik niet. Dat kan nog maanden of jaren duren.
Ja daaaaaaaaaaaaaaaaaag
Geen cameraploeg. De dame van begin dertig, colbert van haar moeder, schoenen gekocht voor de gelegenheid, slechte adem, paardenstaart, was het schoolvoorbeeld van een dorre onderzoekster. Zij zou promoveren, ik zou röntgenfotos van wervelfracturen gaan beoordelen.
Het gesprek ging net zo moeizaam als het lopen op haar nieuwe schoenen bij binnenkomst. Ze keek me niet aan en leek slechts geinteresseerd te zijn in mijn CV.
Mijn antwoord toen ze vroeg of ik nog vragen had: Op welke termijn kan ik aan de slag indien ik word aangenomen? Ze antwoordde: Dat weet ik niet. Dat kan nog maanden of jaren duren.
Ja daaaaaaaaaaaaaaaaaag
vrijdag 19 februari 2010
DE-kutCafé
Het DE-cafe op het Erasmus in het fijne Rotterdam. Een gezellig stukje thuis middenin de altijd drukke geneeskundefaculteit. Dat moet het idee zijn geweest van het hoofd van de faculteit en Douwe Egberts toen ze op een zonnige dag hun handtekeningen zetten onder het contract.
Slechts één belangrijk punt werd over het hoofd gezien. Het personeel. Een drietal rotterdamse teven maakt het onmogelijk om van je koffie te genieten. Altijd moet je op je hoede zijn om niet gelyncht te worden. Zowel tijdens het nerveus opdrinken van je koffie als tijdens het in de ellelange rij staan. Voor je het weet krijg je een chagrijnige sneer naar je kop die meer naar pure haat voor de klant neigt dan naar een onschuldige, beter verklaarbare postmenopauzale stemmingswisseling.
Vriendelijkheid op het CV was blijkbaar geen vereiste. Chagrijnig de te hoge prijs van je met weinig liefde gemaakte koffie is het enige wat de grijze, duidelijk oudste feeks je toebijt. En als je dat door de norsheid niet in een keer hebt verstaan, en je het lef hebt om het nogmaals te vragen, dan blaast ze als een obese kat haar diepe frustraties over je uit en snauwt ze het je nogmaals toe. Als je goed kijkt kun je op dat moment een ader zien kloppen in haar reeds bloeddoorlopen ogen.
Dan heb je nog een ander. Niet grijs maar zeker net zo schadelijk voor de gezondheid alswel de reputatie van de koffiecorner. Als toevallig voor jou in de rij iemand hetzelfde bestelt als jij, maar jij op dat moment niet aangeeft dat jij straks, als jouw voorganger netjes heeft afgerekend, ook een heavenly hazel wil, dan slist ze snel "heel fijn dat je dat ook zo lekker op tijd aangeeft". Een kop als een bak wormen.
Oja, de laatste, tevens de kleinste van de vreselijke drieling. Doet schattig en onschuldig aan. Vergis je niet! Met duidelijk de meeste hersencellen van het stel is zij tot veel doortrapter dingen in staat. Ik heb je gewaarschuwd!
Tot slot wilde ik nog even het volgende compliment voor Douwe Egberts: Jullie gratis machine op de afdeling verloskunde, op pakweg 30 meter afstand van de koffiecorner, is altijd erg klantvriendelijk. Het klaagt niet, stinkt niet naar zweet, en maakt mijn wienermelange altijd zachtjes spinnend van liefde klaar...
Slechts één belangrijk punt werd over het hoofd gezien. Het personeel. Een drietal rotterdamse teven maakt het onmogelijk om van je koffie te genieten. Altijd moet je op je hoede zijn om niet gelyncht te worden. Zowel tijdens het nerveus opdrinken van je koffie als tijdens het in de ellelange rij staan. Voor je het weet krijg je een chagrijnige sneer naar je kop die meer naar pure haat voor de klant neigt dan naar een onschuldige, beter verklaarbare postmenopauzale stemmingswisseling.
Vriendelijkheid op het CV was blijkbaar geen vereiste. Chagrijnig de te hoge prijs van je met weinig liefde gemaakte koffie is het enige wat de grijze, duidelijk oudste feeks je toebijt. En als je dat door de norsheid niet in een keer hebt verstaan, en je het lef hebt om het nogmaals te vragen, dan blaast ze als een obese kat haar diepe frustraties over je uit en snauwt ze het je nogmaals toe. Als je goed kijkt kun je op dat moment een ader zien kloppen in haar reeds bloeddoorlopen ogen.
Dan heb je nog een ander. Niet grijs maar zeker net zo schadelijk voor de gezondheid alswel de reputatie van de koffiecorner. Als toevallig voor jou in de rij iemand hetzelfde bestelt als jij, maar jij op dat moment niet aangeeft dat jij straks, als jouw voorganger netjes heeft afgerekend, ook een heavenly hazel wil, dan slist ze snel "heel fijn dat je dat ook zo lekker op tijd aangeeft". Een kop als een bak wormen.
Oja, de laatste, tevens de kleinste van de vreselijke drieling. Doet schattig en onschuldig aan. Vergis je niet! Met duidelijk de meeste hersencellen van het stel is zij tot veel doortrapter dingen in staat. Ik heb je gewaarschuwd!
Tot slot wilde ik nog even het volgende compliment voor Douwe Egberts: Jullie gratis machine op de afdeling verloskunde, op pakweg 30 meter afstand van de koffiecorner, is altijd erg klantvriendelijk. Het klaagt niet, stinkt niet naar zweet, en maakt mijn wienermelange altijd zachtjes spinnend van liefde klaar...
Abonneren op:
Posts (Atom)