Dat is scheel, C1000

Als de berg niet naar Mohammed komt dan moet Mohammed naar de berg komen. Zo creatief waren ze 1400 jaar geleden al.

Een beetje creativiteit is altijd handig. Bijvoorbeeld als je je huissleutel bent vergeten, als je wordt betrapt tijdens vreemdgaan, of als je een C1000 hebt ten tijde van een kredietcrisis.

Een uiterst creatieve eigenaar van een C1000 in Amsterdam-Noord heeft in verband met de kredietcrisis besloten zijn winkel 7 dagen per week te openen. De C1000, die sowieso al schijt heeft aan uitstraling, klantenbinding en concurrentie, heeft nu ook schijt aan de Nederlandsche wetgeving. Zoals de rest van degelijk supermarktland (LIDL en ALDI inbegrepen) hoort C1000 zich namelijk te houden aan de Winkeltijdenwet, en mag alleen op afgesproken zon- en feestdagen open zijn.

Onder het mom van "elke zondag is een feestdag" heeft de creatieve eigenaar al sinds oktober 2007 iedere zondag zijn winkel open. Behalve Pasen, Kerst, Pinksteren en Hemelvaart heeft meneer onder andere ook Islamitische feestdagen "Luilat-ul-Baraat", de zevenentwintigste én allerheiligste nacht van de Islamitische vastenmaand, "Id-al-Fitr", het Suikerfeest, "Id-ul-Maulid"; de geboortedag van Mohammed, en zo grofweg 75 andere uiterst betekenisvolle dagen als reden aangegrepen om zijn winkel open te houden. Week na week, anderhalf jaar lang. Dát is pas creativiteit.

En dát vindt de winkeliersvereniging niet leuk! Na een rechtszaak waaruit is gebleken dat meneer inderdaad in strijd met de wet handelt, heeft de snuggere eigenaar besloten vandaag toch maar gewoon weer zijn winkel open te gooien. Dat scheelt, C1000.

De voorzitter van de vereniging gaat nu aangifte doen tegen de eigenaar. Helaas moet hij wel even wachten tot maandag...

Agent

En met het goede weer verdween de goede zin van oom agent. Niet onbegrijpelijk: Vrouw had net weer het het bloesje met korte mouwen weer opgeduikeld en netjes in de plooi gestreken, komt het met bakken uit de hemel! En wat doe je dan? Juist! Je gaat mensen naaien!

Samen met je andere collega’s welteverstaan. Ik zag ze al staan toen ik naar de metro-lift liep. Met een hand in de zak, in de andere hand een kop koffie. De mannen met een te dikke buik, de vrouwen met ’n te strakke broek. Petje op, hesje aan, zie je het voor je? De teleurgesteldheid, door het weer of door het leven, joost weet het, was van hun gezichten af te scheppen. Met brommerige stemmen klagend over het leven, zo zie je ze vaak.

Op station Maashaven maak je alles mee. Binnen 7 minuten wachtende op de metro, zag ik een man bekeurd worden voor het niet dragen van een gordel, vrouw bekeurd voor het op de grond gooien van een servet, andere  man bekeurd voor het niet voorrang verlenen aan een overstekende jongen.

 

In een advertentie van de politie in de Spits las ik het volgende:

Titel: “GOED DAT JE ER BENT”.
(Als ik dit lees gaat mijn linkerwenkbrauw een tikkeltje omhoog)

“Word agent en zorg dat hangjongeren geen overlast meer veroorzaken. Maar bij de politie zorg je ook voor het helpen van mensen in nood.  Je werk is net zo afwisselend als de mensen die je daarbij tegenkomt. Dus heb jij een goede conditie en hou je van een uitdaging?”

Huh? Volgens mij zijn het de agenten die een beetje in de buurt rondhangen, de wegen vervuilen met peuken, roerstaafjes, plastic bekertjes en dergelijke. De tweede zin moet een typfout zijn geweest “Bij de politie zorg je voor het helpen van mensen de nood IN”. Dat ’t werk afwisselend is is een fabel. Buiten het uitzoeken hoe het koffiemachien werkt, is er geen enkele uitdaging. Op die “goede conditie” ga ik nieteens in.

De koffieroerende agenten en hun vrouwelijke collega’s bij station Maashaven wil ik graag het volgende melden:  Ga iets nuttigs doen, bevoorbeeld mijn stoep vegen ofzo.

 

Hallo baan, Hallo geld.

Het was weer geweldig. 1e Paasdag, werken in de Kuip. Een nieuwe werkgever, een frisse start van een geweldige bijbaan. Hallo baan, hallo geld. Dat had ik gedacht. Dat Karma een kutwijf is wisten we allang, vandaag ben ik erachter gekomen dat ook de RET zich geroepen voelt je te naaien.

Het begon allemaal goed. Half 9 's ochtends, na 3 uur slaap opgestaan en vertrokken naar mijn kamer in Rotterdam. Met de auto, want ja de NS zit ook in het complot (er was weer eens een storing). Om 2 uur moest ik me melden, half 3 beginnen. Ik vertrek om half twee van mn kamer, ruim op tijd zou je zeggen, te weten dat ik 3 kilometer van de kuip af woon. Niets bleek minder waar. Ik wist dat er vlakbij om het kwartier bus 46 de Kuip reed. Vandaag dus niet. KUT. Na uren zoeken, wachten en vragen (het IQ van het loslopend wild met Pasen in Rotterdam is bijster laag) toch maar besloten terug te lopen, (lees: Rennen, ben inmiddels al 5 minuten te laat) en met de auto te gaan. Dames en Heren, bij dezen bent u gewaarschuwd, waar het nemen van de auto elders een logische keuze is...

Navigatiesysteem, de kuip, 2.5 kilometer, 4 minuten. Zwetend in mn inmiddels verneukte werkkleding en opgefokt achter het stuur hopende om nog tenminste half 3 te halen rijd ik door Rotterdam-Zuid richting de Kuip. Ik was niet de enige. Alsof al het zonder-te-kijken-overstekend-ghettovolk en de vele stoplichten nog niet genoeg waren, sloeg mijn navigatiesysteem ook nog eens op hol. "Na 30 meter rechts afslaan". Jan slaat netjes af. "Omkeren". Huh? het zal wel aan mij liggen denk ik en ik draai om. Ook dát wordt afgeraden op eerste paasdag. Ik stond onmiddelijk weer voor het zoveelste stoplicht, maar nu stond er een verroest bestelbusje met, met afgebladderde letters, "Italiaans ijs" op de doorgezakte achterkant. Ik was opgefokt maar het stoplicht springt vrij snel op groen, besluit het bestelbusje niet te gaan rijden. Meteen toeteren. Het stoplicht springt weer op rood. Nu komt er een vieze dikke man van Marokkaanse komaf aansloffen op afgetrapte teenslippers en stapt veel te langzaam in zijn auto die nog verder doorzakt. Aha- alsof mijn bloed al niet kookte, het was inmiddels vijf voor half 3, en door deze klootzak verschrompelde de kans om nog op tijd te komen tot de grootte van een paasei. Hoe pijnlijk, hoe toepasselijk.

Goed. Om een lang verhaal kort te maken. Uiteindelijk kwam ik om kwart voor 3 aan bij de Kuip, 3 kwartier te laat. Mensen met jasjes "verkeers regelaar" genoeg, parkeerplaatsen net zo weinig als het IQ van deze mensen. NUL. Na al een bloedneus te hebben gekregen over mijn bezwete werkbloes heen, zonder parkeerplaats, en inmiddels al een uur te laat te zijn heb ik toch maar besloten om mijn werkgever te bellen, excuses aan te bieden en naar huis te gaan.

Zo fris als deze dag startte, zo verneukt eindigde die. Dag werk, dag geld.

Jesus fucking Christ.

Jezus is weer HOT! 

En dat merk je. 

Vooral tijdens carnaval, als we ons met z'n allen klaarmaken voor barre, hongerige tijden tijdens het 40 dagen vasten, voorafgaande aan pasen. Men zit met een kater en een enorme kegel in de kerk, staat op als iedereen opstaat, en waggelt achter buurman aan naar de pastoor om een askruis te halen, met haringhappen in hun achterhoofd. De pastoor, zelf ook fervent Haringhapper, draagt zijn Heidi-outfit nog onder z'n pij. 

We kunnen met z'n allen niet wachten tot hij weer aan het kruis hangt. Al 2 maanden bereiden we ons voor door het vreten van paas-eitjes, paas-hazen, paas-stollen enzovoort, zodat onze magen op de grote dag zelf, zondag eerste paasdag, zó zijn uitgezet dat we ons nóg beter kunnen verstouwen aan een zelfs koolhydraat- en calorie-rijker ontbijt, brunch, lunch en diner! Op maandag 2e paasdag buffelen en boeren we nog wat na van de resten die over waren. God wat zijn we gelovig! Vooral de dagen ná Pasen merk je hoe hot jezus is. Dan poetsen we snel dat smerige askruisje van vóór het vasten van onze voorhoofden, en smijten we, ik incluis, Jezus massaal, samen met de Feestversieringen en de bijbehorende kater op straat. Hebben we dat ook weer gehad. Op naar Kerst! 


P.S. Een stel écht fanatieken heeft "www.christipedia.nl" opgericht, nee plaats dán foto's van je huisdier op je hyve.

Foto's van huisdier op hyves, bij de konijnen af

Wat kun je als 15 jarige beter doen tijdens het spijbelen naast het soldaat maken van een zak chips en het roken van LM lights? JUIST, FOTO'S MAKEN VAN POESPOES! Foto's van "Ik", "Ik", "IK","Ik nog een keer", "ik Bored", "Mii" zijn passé! Bovendien krijg je niet voor niets 16 dieren-emoticons van hyves cadeau om het plaatje compleet te maken.


Teveel tijd. Dàt is het probleem van de jeugd van tegenwoordig. (NB: Ik ben me volledig bewust van het feit dat ik met 19 jaar tot dit genre behoor, níét deze subgroep!).

Vroeger had men geen tijd om foto's te maken van snuffie en pluis, vroeger stond men de ganse dag achter de ploeg en als je 's avonds thuis kwam trapte je die kutkat van je bed en viel je in slaap voor dat je oor goed en wel het kussen had geraakt!

Dames met teveel tijd, want ja daar heb ik het nu over, neem deze wijze raad aan.Wij zijn NIET geinteresseerd in jullie corpulente cavia's, hijgende honden en o-zo-schattige konijntjes! Àls je de drang hebt om het beest los te laten, laat dan alsjeblieft je poes zien, en stuur mij een privébericht!

Vulvair

Na Pokémon, Britney Spears, Oprah en de kredietcrisis lijkt ook Vetzucht te zijn overgewaaid uit het almachtige Amerika. Dat moest wel een érg sterke wind zijn geweest! Goed, obese veulens hadden we altijd al, maar de écht dikke dames verdienen het om even aan de kaak gesteld te worden (als die nog te vinden is).

Zo herinner ik mij (lees: het staat op mijn netvlies gebrand), mijn hooglerares Frau Ulrich. Het was een enigszins klamme dag in de collegezaal, en mijn meest favoriete onderdeel "emoties in de geneeskunde" stond op het programma. Het was het tweede college van die dag, en haar voorganger was net vertrokken toen ze binnenkwam.

Frau Ulrich is vast hardstikke aardig. Tenminste dat hoop ik voor haar, want van de rest wat met haar te maken heeft moet ze het niet hebben. Ze droeg op die huiveringwekkende dag een spijkerbroek met daarop een shirt. Zo'n shirt waar het naaimachientje van het kromgegroeide pakistaanse naaistertje veel te klein voor was.
Misschien kwam het door haar deutsche aczent dat zij tussen de diepe ademhalingen door ten gehore bracht, misschien door het zweet op haar voorhoofd van de grote inspanning die ze moest doen tijdens het praten, ik weet het niet, maar niets aan haar klopte.

Met haar interessante slides wist zij mij en de rest van de veel te volle collegezaal uitermate te boeien. Vooral toen het licht werd gedimd om een wat beter zicht te krijgen op het projectorscherm werden mijn ogen erg zwaar. Het enige wat mij wakker hield (en wat trouwens ook het enige wat naast haar hart echt klopte) was haar enorme venusheuvel. Ik deed echt mijn best om gewoon netjes aantekeningen te maken, maar in mijn ooghoek pulseerde haar geslacht ongestoord door.

Kleed je naar de gelegenheid, óf val af. Oprah ging je voor. Less is more.