Het meisje met de piercing in haar bovenlip zit er weer. Ze heeft een nieuwe telefoon met onbeperkt bellen naar 5 mobiele nummers per maand. Nu kan ze nóg meer bellen. Dat roept ze, nee schreeuwt ze boven het geroezemoes uit tegen haar waarschijnlijk net zo intelligente vriendin aan de andere kant van de lijn, waarschijnlijk ook in een stiltecoupé.
Het is een algemeen bekend probleem bij de NS. Het begon allemaal 6 jaar geleden met een aantal, de naam doet haast geloofwaardig aan, stiltezone's. Coupés met op de ramen "stilte" en "silence" voor onze allochtone medemens.
De stilte in de stiltecoupés is ver te zoeken. Tot ergernis van een groot aantal reizigers dat bij gebrek aan een auto óók veroordeeld is tot de trein. Het zijn voornamelijk meisjes die veel te vertellen hebben. Meisjes waar normaal gesproken geen gesprek mee te voeren valt, krijgen een plotselinge sterke drang tot het oreren van de meest zinnige conversaties bij het zien van de witte letters op het raam.
Is het een vloek? Of is het gewoon genetisch bepaald. Doen deze meisjes het erom? Blazen de hatelijk toegeworpen blikken, het geergerde snuiven of het nerveuze gehoest het vuur aan? Ze lijken het in ieder geval heerlijk te vinden. Met haar theatrale stem, en ondertussen met donkere ogen kijkend "word ik gehoord?" vertelt het meisje met de piercing hoe Karish haar heeft gezoend, gedumpt en haar dezelfde avond voor Yasemien heeft ingewisseld en hoe..
God ik wil het niet horen, maar ik kan me er gewoon niet aan onttrekken.
Volgende keer maar weer in de niet-stilte-coupé. Dan is de uitlokkende factor, die stiltesticker, niet op het raam aanwezig...
