Irritaties op de werkvloer, iedereen heeft ze. Elk baantje in elke branche heeft zijn leuk en minder leuke punten. Zijn de klanten tevreden, dan is de baas tevreden. Zijn de klanten ontevreden, dan is de baas nog tevreden; dat is mijn motto: Net doen alsof!
Deel één uit een reeks irritaties op de werkvloer.
IK HAD BITTERLEMON!
Je hebt het druk, een grote groep van 60 man. Recessie is nergens in de wijde omtrek te bekennen. Eerst drankjes opnemen, maken, en ze vervolgens naar de tafel brengen. Geen probleem. Hoewel, hoogbejaard, dorstig volk begrijpt niet dat je dienblad slechts een beperkt oppervlak heef en er geen 60 glazen op passen. Je komt aan tafel met een groot blad rode wijn. "Voor wie was de rode wijn?". De gehoorapparaten staan uit, dus de helft hoort je sowieso niet. De andere helft zit met de rug naar je toe, kunnen hun hoofd niet meer draaien en denken: Iemand praat, maar ik zie niemand, ik hoor weer stemmetjes, rustig blijven, net doen of je niets hoort.
Nogmaals herhaal ik "Voor wie was de rode wijn?". Uiteindelijk merkt één persoon je op. "Ik had bitterlemon!". Horeca-mensen begrijpen wat ik bedoel, anderen zullen misschien denken wat mijn probleem is.
Een alom gerespecteerde collega van mij omschrijft het graag zo: "Komde aan tafel, zit er weer zo'n muts met n volle TENA, vraag je voor wie de Jus was, reageren ze met "ik had een witte wijn". Houd je bek kanariewijf dè vroeg ik toch nie."
Er blijft uiteindelijk altijd wel een wijntje over. Mensen vergeten namelijk wat ze hebben besteld. Ja het lijkt misschien onwaarschijnlijk maar het gebeurt me regelmatig. Geen probleem in principe, maar strontvervelend wanneer je de volgende keer de tafel passeert, en ze oververhit vragen waar nou eindelijk "hun" wijntje blijft.
Het is gewoon verschrikkelijk irritant dat wanneer je het druk hebt mensen niet reageren, niet weten wat ze hebben besteld, of denken dat ze de enige aan tafel zijn voor wie er drank moet worden gehaald. Vooral wanneer je er 60 aan één tafel hebt.
Het is daarom ook goed om achteraf met Tante Sjan Moezel (ze doet haar naam eer aan) een aantal moordplannen te verzinnen. Ik stelde voor het eerstvolgende gecatheteriseerde oudje uit zijn of haar lijden te verlossen, zíj dacht eerder aan een kapotgeslagen fles wijn in hun achterste duwen. Ik weet niet waar ik voor kies; dat van haar geeft zo veel troep...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten