We zitten samen in de kleine wachtkamer. Wachtkamer voor 6 dokters welteverstaan. Ik en Doorrookte Vrouw tegenover elkaar. Aan haar rauwe stem, leerachtige huid, geelblonde korte haren, haar bruin uitgeslagen tanden te zien zat zij daar duidelijk voor een andere dokter. Zat van het wachten. Ze kermt af en toe wat, maar kan het toch niet laten om hardop haar goudeerlijke gedachten over en met de andere wachtenden te delen. De wachtkamer zwijgt, de lach inhoudend, bang om slachtoffer te worden van haar meedogenloze mening.
Op de aan elkaar gelaste blauwe stoeltjes achter haar zit een vrouw met haar man. Vrouw kijkt, duidelijk geintimideerd door de witte jassen, wat timide uit haar glazige oogjes. Ze is halverwege de vijftig, doet onbenullig en onschuldig aan, en is deftig en vrolijk zomers gekleed. Te zomers voor de wachtkamer - te vrolijk voor Doorrookte Vrouw.
Zodra de norse blik van Doorrookte Vrouw het jurkje van Timide Vrouw kruist laait afschuw op in haar ogen.
"Is dè jurkske van Safe the Queen?" - Recht op de man af.
Timide vrouw, overrompeld door het bereik en diepte van de stem van de Eindhovense, denkt even na en antwoordt roodaanlopend met een klein stemmetje -
"Ja".
"Duur jurkske hedde an! - Zo 500 piek!" - Blaft ze terug.
Haar ogen zoeken die van mij. Ze kijkt me aan alsof ze net een aap heeft zien dansen; vol spot, onbegrip en afschuw.
"Ze moet er al over noadenken, dan witte wa ze van dr man kregt; als ze t zelf moest betoale hoefde ze dr nie zolang over na te denken!" - Buldert ze spottend door de doodstille wachtkamer.
Weer kijkt ze me aan;
"Net een jurkske van de mert, k geef r nog geen meier vur!".
Timide vrouw weet niet waar ze kijken moet, maar wordt op dat moment binnengeroepen door een witte jas.
"Save the Queen!", spot Doorrookte Vrouw nog wat na "Save dokter Kamphuis mer, dan zen we hier zo weg!"
Geen opmerkingen:
Een reactie posten