Na Pokémon, Britney Spears, Oprah en de kredietcrisis lijkt ook Vetzucht te zijn overgewaaid uit het almachtige Amerika. Dat moest wel een érg sterke wind zijn geweest! Goed, obese veulens hadden we altijd al, maar de écht dikke dames verdienen het om even aan de kaak gesteld te worden (als die nog te vinden is).
Zo herinner ik mij (lees: het staat op mijn netvlies gebrand), mijn hooglerares Frau Ulrich. Het was een enigszins klamme dag in de collegezaal, en mijn meest favoriete onderdeel "emoties in de geneeskunde" stond op het programma. Het was het tweede college van die dag, en haar voorganger was net vertrokken toen ze binnenkwam.
Frau Ulrich is vast hardstikke aardig. Tenminste dat hoop ik voor haar, want van de rest wat met haar te maken heeft moet ze het niet hebben. Ze droeg op die huiveringwekkende dag een spijkerbroek met daarop een shirt. Zo'n shirt waar het naaimachientje van het kromgegroeide pakistaanse naaistertje veel te klein voor was.
Misschien kwam het door haar deutsche aczent dat zij tussen de diepe ademhalingen door ten gehore bracht, misschien door het zweet op haar voorhoofd van de grote inspanning die ze moest doen tijdens het praten, ik weet het niet, maar niets aan haar klopte.
Met haar interessante slides wist zij mij en de rest van de veel te volle collegezaal uitermate te boeien. Vooral toen het licht werd gedimd om een wat beter zicht te krijgen op het projectorscherm werden mijn ogen erg zwaar. Het enige wat mij wakker hield (en wat trouwens ook het enige wat naast haar hart echt klopte) was haar enorme venusheuvel. Ik deed echt mijn best om gewoon netjes aantekeningen te maken, maar in mijn ooghoek pulseerde haar geslacht ongestoord door.
Kleed je naar de gelegenheid, óf val af. Oprah ging je voor. Less is more.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten