Het was weer geweldig. 1e Paasdag, werken in de Kuip. Een nieuwe werkgever, een frisse start van een geweldige bijbaan. Hallo baan, hallo geld. Dat had ik gedacht. Dat Karma een kutwijf is wisten we allang, vandaag ben ik erachter gekomen dat ook de RET zich geroepen voelt je te naaien.
Het begon allemaal goed. Half 9 's ochtends, na 3 uur slaap opgestaan en vertrokken naar mijn kamer in Rotterdam. Met de auto, want ja de NS zit ook in het complot (er was weer eens een storing). Om 2 uur moest ik me melden, half 3 beginnen. Ik vertrek om half twee van mn kamer, ruim op tijd zou je zeggen, te weten dat ik 3 kilometer van de kuip af woon. Niets bleek minder waar. Ik wist dat er vlakbij om het kwartier bus 46 de Kuip reed. Vandaag dus niet. KUT. Na uren zoeken, wachten en vragen (het IQ van het loslopend wild met Pasen in Rotterdam is bijster laag) toch maar besloten terug te lopen, (lees: Rennen, ben inmiddels al 5 minuten te laat) en met de auto te gaan. Dames en Heren, bij dezen bent u gewaarschuwd, waar het nemen van de auto elders een logische keuze is...
Navigatiesysteem, de kuip, 2.5 kilometer, 4 minuten. Zwetend in mn inmiddels verneukte werkkleding en opgefokt achter het stuur hopende om nog tenminste half 3 te halen rijd ik door Rotterdam-Zuid richting de Kuip. Ik was niet de enige. Alsof al het zonder-te-kijken-overstekend-ghettovolk en de vele stoplichten nog niet genoeg waren, sloeg mijn navigatiesysteem ook nog eens op hol. "Na 30 meter rechts afslaan". Jan slaat netjes af. "Omkeren". Huh? het zal wel aan mij liggen denk ik en ik draai om. Ook dát wordt afgeraden op eerste paasdag. Ik stond onmiddelijk weer voor het zoveelste stoplicht, maar nu stond er een verroest bestelbusje met, met afgebladderde letters, "Italiaans ijs" op de doorgezakte achterkant. Ik was opgefokt maar het stoplicht springt vrij snel op groen, besluit het bestelbusje niet te gaan rijden. Meteen toeteren. Het stoplicht springt weer op rood. Nu komt er een vieze dikke man van Marokkaanse komaf aansloffen op afgetrapte teenslippers en stapt veel te langzaam in zijn auto die nog verder doorzakt. Aha- alsof mijn bloed al niet kookte, het was inmiddels vijf voor half 3, en door deze klootzak verschrompelde de kans om nog op tijd te komen tot de grootte van een paasei. Hoe pijnlijk, hoe toepasselijk.
Goed. Om een lang verhaal kort te maken. Uiteindelijk kwam ik om kwart voor 3 aan bij de Kuip, 3 kwartier te laat. Mensen met jasjes "verkeers regelaar" genoeg, parkeerplaatsen net zo weinig als het IQ van deze mensen. NUL. Na al een bloedneus te hebben gekregen over mijn bezwete werkbloes heen, zonder parkeerplaats, en inmiddels al een uur te laat te zijn heb ik toch maar besloten om mijn werkgever te bellen, excuses aan te bieden en naar huis te gaan.
Zo fris als deze dag startte, zo verneukt eindigde die. Dag werk, dag geld.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten