De beste tip over het doen van je behoefte in een Intercity is de volgende: Doe het niet. Als het even kan ga je lekker thuis. Echter, gezien het feit je in het openbaar vervoer nooit weet hoe laat, danwel of de trein überhaupt rijdt, schrijf ik deze handleiding. Zodat jij wanneer de nood hoog is, zonder kleerscheuren je blaas kunt legen in een rijdende trein.
#1 Bij het instappen van de trein lokaliseer je direct het dichtstbijzijnde toilet, en die verlies je niet meer uit het oog. Niets is zo gênant als wanneer je al waggelend met een bedrukt gezicht 5 coupés door moet walsen op zoek naar een toilet. Je ziet men denken “Oh daar gaat er een”.
#2 Bij het vinden van een plaatsje in de trein schat je bewust je medereizigers in. Is je buurman in staat op te staan wanneer jij erom vraagt? Niets is vervelender dan het vroegtijdig ontspannen van je blaasspier in een coupe. Voor u niet, voor uw medereizigers niet. De stoelen in de intercity zijn dan misschien wat vergeeld en plankhard: Vergis u niet in de enorme sponswerking van het treinmeubilair. Ook u vindt het niet fijn om bij het zitten op een stoel het reeds afgekoelde gezeik van uw voorganger langs uw benen in uw schoenen te voelen lopen.
#3 De vreugde die uitgaat van uw blaas bij het vinden van een toilet kan groot zijn: Niet te snel! Wanneer de trein stilstaat wordt u vriendelijk verzocht de boodschap nog even voor u te houden. Nummer 1’s en ook nummers 2 (de vaste bruine variant) op het perron van het reeds stinkende station lozen is niet charmant. Ikzelf ben door de wol gewassen, en kan u vertellen dat niets zo funest is voor de gezondheid als het aanzicht van een verse dampende sigaar die uit de trein voor je glijdt. Bovendien is het veel leuker om de Indiase Curry van gisteravond met 140 kilometer per uur de wijde wereld in te slingeren. Racekak!
#4 Rijdt die trein inmiddels? Dit is uw moment. Zorg dat u als eerst het toilet bereikt! De kans is groot dat het stomazakje van het 60+ naast u inmiddels vol is geraakt en geleegd moet worden. Niets is tijdrovender. Let daarom goed op de gezichten van je coupegenoten. Alarmsignalen: Wanneer men een kloppende voorhoofdsader kan aanwijzen, danwel wanneer men donkerbruin is aangekleurd van de door het bloed geslagen stront, moet u snel zijn!
#5 Verkrampt door een voortdenderende trein naar het toilet navigeren kan lastig zijn. Als u door een bocht rijdt of een wissel overdendert is de kans groot dat u uw evenwicht verliest. Hou u goed vast zodat u niet de witte broek van Corrie bruin aan hoeft te stippen.
#6 De klink van het toilet is dan uit roestvrijstaal gemaakt, sluit niet uit dat dit een van de gezelligste plekken is voor bacteriën. Handen wassen in de trein is onmogelijk, en u kunt mij niet vertellen dat het al hurkend inbrengen van toiletartikelen zonder horten of stoten verloopt. Raak, als uw leven u lief is, die klink niet aan. Indien u lenig genoeg bent raad ik aan met een voet de klink te hanteren, danwel de deur grofweg in te trappen.
#7 De compensatiemechanismen van het menselijk evenwichtsorgaan zijn niet ontwikkeld voor het plassen in een rijdende trein. De evolutie heeft ons hooguit geleerd niet tegen de wind in te pissen, maar zelfs dat gen is in veel gevallen uitgeschakeld. Staand plassen is een trein is een ambacht. Soort van achteruit fileparkeren: Als je het jaren niet hebt gedaan moet je niet raar opkijken als je niet in een keer goed zit. Om over botsingen en een lekkende tank maar te zwijgen.
#8 Is het u gelukt u staand c.q. hurkend uw hart te luchten? Tijd voor het zeeppompje. In de intercity is dit een poederdispenser. Dit poeder brengt u, tegen de intuïtie van menig junk in, niet in hogere sferen. In tegendeel. Ook het waterreservoir van de trein houdt te wensen over. Het water is eind jaren ’80 in het systeem gepompt, en navigeert al 20 jaar door de trein. De SPA bron doet er ook 20 jaar over, betekent niet dat het water van de NS net zo zuiverend is! Een medereiziger vertelde me ooit dat de NS van recyclen houdt, en uit de opgevangen urine water destilleert. Uit welke grondstof worden die treinkaartjes ook alweer geperst?
#9 Kijk bij het verlaten van het toilet altijd even om. Picasso? De opluchting vaak zo groot dat deze van het gezicht af is te lezen , neem dit niet mee de coupe in! Neem even de tijd om te recoveren. Niks is stommer dan met rood hoofd opgelucht de coupe weer binnen te komen. Ook de mogelijke gifwolk die u meeneemt wordt niet gewaardeerd. “Die heeft er een gedraaid” zal men teleurgesteld denken. Zet je pokerface op. Kijken de mensen je toch wat scheef aan? Check dan even of er toevallig een meter Wc-papier aan je schoen plakt.
Conclusie: Deze gevaarlijke situaties ga je het liefst uit de weg, maar mocht het noodlot toeslaan, ga dan met overtuiging. Met opgeheven hoofd je rechte rug verlengen heet dat.
Oefening baart kunst.
Succes!
zaterdag 30 april 2011
woensdag 23 februari 2011
Het Kritisch Hospiteer Lexicon
Iedereen die ooit de fout heeft gemaakt om te kiezen voor een studentenhuis in plaats van een studio, krijgt te maken met huisgenoten. Nu is er natuurlijk verschil tussen huisgenoten, maar over het algemeen is de kans vrij groot dat je op dit moment bij iemand in huis woont die je met je huidige kennis niet had gekozen. Ga zelf maar na. Die jongen of dat meisje leek op de hospiteeravond een spontaan en leuk persoon, maar veranderde na het tekenen van de huurovereenkomst in een schizofrene hermafrodiet die snachts met een hamer jullie gedeelde muur te lijf gaat.
Vandaar dit blog. Als hulp bij het kiezen van een nieuwe huisgenoot. Want jij hoeft niet dezelfde fouten te maken als ik. Ik noem het het hospiteer-lexicon. Klassieke dooddoeners en uitspraken geinterpreteerd door een expert.
Ik ben een spontane meid
- Blijf met je poten van mijn spullen af.
Ik heb geen vriendje
-Maar exlief komt op nachtelijk audientie. Hij laat haar dan alle hoeken van de kamer zien.
Mijn deur staat altijd open
- Doe je deur op slot. Deze persoon komt op onhandige momenten binnen zonder kloppen. Irrelevante verhalen over dispuutsacties en cantussen.
Ik heb geen huisdieren
-Uit haar kamer komt echter een lucht alsof er een kat is bevallen. Regelmatig zie je in een flits een behaard been langskomen. Houdt ze spinnen of neemt ze het niet zo nauw met de haardracht van dit moment?
Ik hou van lekker eten
-De ganse dag staat de kipperagout op laagvuur over te koken. Het ruikt alsof het sanitaire prullenbakje in de gang is geleegd, MUF! Mocht je het initiatief nemen te koken voor deze persoon, schept hij of zij twee keer op. Je vindt letterlijk een hond in de pot.
Ik sport veel
- Haar dikke reet staat haar niet toe iets aan lichaamsbeweging te doen, en beroept zich op vage, verspringende blessure. 's Nachts zit ze achter haar spinnewiel en jammert ze hits van Boney M.
Ik ben een rustig persoon
- Je vraagt je af wat hij heel de dag uitvoert. Valt goed in slaap met happy hardcore, en vergeet 's ochtends voor het gemak de deur dicht te doen als hij zit te schijten. Je vraagt je af of hij een darmprobleem heeft.
Ik ben op zoek naar gezelligheid
- Ze heeft al jaren een vriend met wie ze eindeloos gelukkig is. Gezelligheid zoekt ze in bed doormiddel van extravagante speeltjes en luidkeelse orgasmes. Je vraagt je af of je de politie moet bellen of juist heel blij moet zijn voor haar seksleven.
Ik ben gesteld op hygiene
- PAS OP! Deze persoon zeikt langs de pot. Het is dweilen met de kraan open. Stinkt onwijs uit zijn mond.
Ik ben een creatief persoon
- Deze persoon bouwt kunstwerken van opstapelend afval. Je vermoedt dat die vuilniszak zichzelf heeft verplaatst sinds hij daar is neergekwakt.
Ik ben klassiek opgevoed
- Deze teef weet op onmogelijke tijden haar klarinet tevoorschijn te halen. Studeert waarschijnlijk filosofie en vergeet voor het gemak haar gezicht te wassen. Op de gang ruikt het naar opgezette dieren.
Vandaar dit blog. Als hulp bij het kiezen van een nieuwe huisgenoot. Want jij hoeft niet dezelfde fouten te maken als ik. Ik noem het het hospiteer-lexicon. Klassieke dooddoeners en uitspraken geinterpreteerd door een expert.
Ik ben een spontane meid
- Blijf met je poten van mijn spullen af.
Ik heb geen vriendje
-Maar exlief komt op nachtelijk audientie. Hij laat haar dan alle hoeken van de kamer zien.
Mijn deur staat altijd open
- Doe je deur op slot. Deze persoon komt op onhandige momenten binnen zonder kloppen. Irrelevante verhalen over dispuutsacties en cantussen.
Ik heb geen huisdieren
-Uit haar kamer komt echter een lucht alsof er een kat is bevallen. Regelmatig zie je in een flits een behaard been langskomen. Houdt ze spinnen of neemt ze het niet zo nauw met de haardracht van dit moment?
Ik hou van lekker eten
-De ganse dag staat de kipperagout op laagvuur over te koken. Het ruikt alsof het sanitaire prullenbakje in de gang is geleegd, MUF! Mocht je het initiatief nemen te koken voor deze persoon, schept hij of zij twee keer op. Je vindt letterlijk een hond in de pot.
Ik sport veel
- Haar dikke reet staat haar niet toe iets aan lichaamsbeweging te doen, en beroept zich op vage, verspringende blessure. 's Nachts zit ze achter haar spinnewiel en jammert ze hits van Boney M.
Ik ben een rustig persoon
- Je vraagt je af wat hij heel de dag uitvoert. Valt goed in slaap met happy hardcore, en vergeet 's ochtends voor het gemak de deur dicht te doen als hij zit te schijten. Je vraagt je af of hij een darmprobleem heeft.
Ik ben op zoek naar gezelligheid
- Ze heeft al jaren een vriend met wie ze eindeloos gelukkig is. Gezelligheid zoekt ze in bed doormiddel van extravagante speeltjes en luidkeelse orgasmes. Je vraagt je af of je de politie moet bellen of juist heel blij moet zijn voor haar seksleven.
Ik ben gesteld op hygiene
- PAS OP! Deze persoon zeikt langs de pot. Het is dweilen met de kraan open. Stinkt onwijs uit zijn mond.
Ik ben een creatief persoon
- Deze persoon bouwt kunstwerken van opstapelend afval. Je vermoedt dat die vuilniszak zichzelf heeft verplaatst sinds hij daar is neergekwakt.
Ik ben klassiek opgevoed
- Deze teef weet op onmogelijke tijden haar klarinet tevoorschijn te halen. Studeert waarschijnlijk filosofie en vergeet voor het gemak haar gezicht te wassen. Op de gang ruikt het naar opgezette dieren.
dinsdag 22 februari 2011
Dont do it yourself: Stap voor stap hoe je niet zou moeten studeren
Sla je agenda open en zie je tentamen staan. Je zet dat normaal nooit zo netjes in je agenda, maar de catastrofe van 5 weken terug dwong je tot een nieuw begin. Je eigen overdreven nette handschrift komt als een stop in je maag. Je komt tot de conclusie dat je het dit keer écht waar moet maken, en dat volgende week slechts 7 nachtjes slapen weg is.
Je zet met moeite die knop om. Je gaat niets mee drinken na het onderwijs, en je blijft niet hangen voor gtst. Je blijft tot de pauze. Dan ga je toch naar huis. Je klapt je laptop open en betrapt jezelf na twee uur dat je onderweg naar Blackboard bent blijven hangen bij Uitzending gemist en Facebook. Je verwondert jezelf erover hoe statusupdates van vage bekenden plots relevant lijken. Je schudt je hoofd en besluit nu echt te beginnen, maar eerst nog even koffie te drinken met je huisgenoot.
De tijd gaat veel sneller dan toen je op dat pakketje uit Amerika wachtte. Je komt tot de conclusie dat je eerder had moeten beginnen. Je komt dan tot de conclusie dat je twee dagen geleden al was begonnen. Je vindt dat laatste hoorcollege niet interessant en gaat op de terugweg naar huis langs de Albert Heijn. Tussen de energydrink en de euroshopper suikerwafels besluit je niet meer naar lessen te gaan omdat jij je tijd wel beter kunt besteden. Je belt die lunchafspraak af. Je laadt een bakje selleriesalade in je mandje.
Het panische ordenen van leerstof heeft niet geleid tot een betere planning. Je ziet dat je wat optimistisch bent geweest betreft de leerstof, en wat royaal met de productiviteit. Je komt ongeveer 6 dagen tekort voor een realistische kans op een studiepunt. Je studeert. Even gun je jezelf een blik op de televisie, daar zijn alleen stoute reclames.
Je hebt spijt dat je gisteravond niet wat eerder bent gaan slapen. Je schuldgevoel dwingt je in plaats van snoozen voor straf de wekker door te laten jammeren. Je blijft wel liggen. Je spreekt met jezelf af dat je niet gaat douchen in ruil voor dat half uurtje extra. Scheren hoeft ook niet want je komt toch niet je kamer uit. Je ontbijt met oud brood met het laatste beetje selleriesalade, en een blikje energydrink. Suikervrij. Je wil eigenlijk meer eten maar dat is niet in huis, en je besluit dat je geen tijd hebt naar de winkel te gaan. Je houdt de hele dag honger. Je hebt naar omstandigheden een goede dag.
Je stapt weer in je broek, zoals je daar de avond van tevoren uit bent gestapt. Je bril heeft nog vette vingers van het restje paprikachips dat je gisteravond in je kast vond. Je maakt een oefententamen en verbaast jezelf over het resultaat. Het enige contact met de buitenwereld is je huisgenoot die vraagt of je alsjeblieft je afwas wilt doen. Je doet je afwas.
De dag van het tentamen. Je staat vroeg op. Iedere letter die je leest lijkt aan je oogleden te trekken. Je weet dat doorlezen geen zin meer heeft. Je neemt een douche en verbaast je over hoe bescheten je eruit ziet. Je beseft dan hoe fijn zou moeten zijn die toets in te gaan, wetende dat je die gaat halen. Jij weet dat niet. Je kleedt je aan. Je slaat je agenda open en schrijft alvast de volgende toets in. De volgende keer pak je het anders aan.
Je zet met moeite die knop om. Je gaat niets mee drinken na het onderwijs, en je blijft niet hangen voor gtst. Je blijft tot de pauze. Dan ga je toch naar huis. Je klapt je laptop open en betrapt jezelf na twee uur dat je onderweg naar Blackboard bent blijven hangen bij Uitzending gemist en Facebook. Je verwondert jezelf erover hoe statusupdates van vage bekenden plots relevant lijken. Je schudt je hoofd en besluit nu echt te beginnen, maar eerst nog even koffie te drinken met je huisgenoot.
De tijd gaat veel sneller dan toen je op dat pakketje uit Amerika wachtte. Je komt tot de conclusie dat je eerder had moeten beginnen. Je komt dan tot de conclusie dat je twee dagen geleden al was begonnen. Je vindt dat laatste hoorcollege niet interessant en gaat op de terugweg naar huis langs de Albert Heijn. Tussen de energydrink en de euroshopper suikerwafels besluit je niet meer naar lessen te gaan omdat jij je tijd wel beter kunt besteden. Je belt die lunchafspraak af. Je laadt een bakje selleriesalade in je mandje.
Het panische ordenen van leerstof heeft niet geleid tot een betere planning. Je ziet dat je wat optimistisch bent geweest betreft de leerstof, en wat royaal met de productiviteit. Je komt ongeveer 6 dagen tekort voor een realistische kans op een studiepunt. Je studeert. Even gun je jezelf een blik op de televisie, daar zijn alleen stoute reclames.
Je hebt spijt dat je gisteravond niet wat eerder bent gaan slapen. Je schuldgevoel dwingt je in plaats van snoozen voor straf de wekker door te laten jammeren. Je blijft wel liggen. Je spreekt met jezelf af dat je niet gaat douchen in ruil voor dat half uurtje extra. Scheren hoeft ook niet want je komt toch niet je kamer uit. Je ontbijt met oud brood met het laatste beetje selleriesalade, en een blikje energydrink. Suikervrij. Je wil eigenlijk meer eten maar dat is niet in huis, en je besluit dat je geen tijd hebt naar de winkel te gaan. Je houdt de hele dag honger. Je hebt naar omstandigheden een goede dag.
Je stapt weer in je broek, zoals je daar de avond van tevoren uit bent gestapt. Je bril heeft nog vette vingers van het restje paprikachips dat je gisteravond in je kast vond. Je maakt een oefententamen en verbaast jezelf over het resultaat. Het enige contact met de buitenwereld is je huisgenoot die vraagt of je alsjeblieft je afwas wilt doen. Je doet je afwas.
De dag van het tentamen. Je staat vroeg op. Iedere letter die je leest lijkt aan je oogleden te trekken. Je weet dat doorlezen geen zin meer heeft. Je neemt een douche en verbaast je over hoe bescheten je eruit ziet. Je beseft dan hoe fijn zou moeten zijn die toets in te gaan, wetende dat je die gaat halen. Jij weet dat niet. Je kleedt je aan. Je slaat je agenda open en schrijft alvast de volgende toets in. De volgende keer pak je het anders aan.
woensdag 5 januari 2011
Brand, Brand, Brand in het Bordeel!
Een gezond 2011 toegewenst!
Vandaag is er brand uitgebroken in een of andere chemicalienfabriek in Moerdijk. Eindelijk begrijp ik wat die waarzegster bedoelde met die donkere wolk over me heen! Moerdijk ligt namelijk precies in de windrichting van Rotterdam. Zo blijkt als ik mijn raam open doe. Reden #7434 om in Amsterdam te gaan wonen, en niet in rotterdam.
Op TV drukt Winston Gerstanovietsjggggg mij op het hart mijn ramen en deuren te sluiten. Wat hij er niet bij vertelt is dat ik de tochtfilters dicht moet doen: die hou ik dus lekker open.
De truttige verslaggeefster van Nederland 1 zegt dat er nog geen gif in de lucht zit. Dat zegt ze quasi-nonchalant vanuit haar ARBO-goedgekeurde stoel. Dat heeft ze namelijk gehoord van haar collega, die op 200 meter afstand van de gifwolk staat, hij heeft nog niks geroken. (En zal waarschijnlijk van zijn leven niet meer kunnen ruiken). Dat heet pas hart voor de zaak. Of moet ik zeggen donor-hart? Als er over een jaar massaal Cyclopen (eenogige mytische figuren), meisjes zonder eierstokken, en jongetjes met muiltumoren worden geboren, DAN barst het gezeik los, gecatheteriseerd of niet.
Eigenlijk maakt het niet veel uit of je nu op je kamer zit of vlakbij die brand staat. Warm is het toch, het stinkt hier ook, en mijn haar was toch al langzamerhand aan het uitvallen (mijn pa is kaal). En bovenal stookt mijn huisgenote geurolie die op mijn keelamandelen is geslagen, en waarschijnlijk al een uitgezaaide tumortje heeft veroorzaakt.
Altijd positief blijven.
Als laatste wilde ik nog toevoegen: Voor die groep ambtenaren bij Tropicana die stipt om 7 uur autistisch aan hun wekelijkse hardloopronde begon, ONTHOU: Diep door de neus inademen, en rustig door de mond uit. Krijg allemaal de bal-tering.
Vandaag is er brand uitgebroken in een of andere chemicalienfabriek in Moerdijk. Eindelijk begrijp ik wat die waarzegster bedoelde met die donkere wolk over me heen! Moerdijk ligt namelijk precies in de windrichting van Rotterdam. Zo blijkt als ik mijn raam open doe. Reden #7434 om in Amsterdam te gaan wonen, en niet in rotterdam.
Op TV drukt Winston Gerstanovietsjggggg mij op het hart mijn ramen en deuren te sluiten. Wat hij er niet bij vertelt is dat ik de tochtfilters dicht moet doen: die hou ik dus lekker open.
De truttige verslaggeefster van Nederland 1 zegt dat er nog geen gif in de lucht zit. Dat zegt ze quasi-nonchalant vanuit haar ARBO-goedgekeurde stoel. Dat heeft ze namelijk gehoord van haar collega, die op 200 meter afstand van de gifwolk staat, hij heeft nog niks geroken. (En zal waarschijnlijk van zijn leven niet meer kunnen ruiken). Dat heet pas hart voor de zaak. Of moet ik zeggen donor-hart? Als er over een jaar massaal Cyclopen (eenogige mytische figuren), meisjes zonder eierstokken, en jongetjes met muiltumoren worden geboren, DAN barst het gezeik los, gecatheteriseerd of niet.
Eigenlijk maakt het niet veel uit of je nu op je kamer zit of vlakbij die brand staat. Warm is het toch, het stinkt hier ook, en mijn haar was toch al langzamerhand aan het uitvallen (mijn pa is kaal). En bovenal stookt mijn huisgenote geurolie die op mijn keelamandelen is geslagen, en waarschijnlijk al een uitgezaaide tumortje heeft veroorzaakt.
Altijd positief blijven.
Als laatste wilde ik nog toevoegen: Voor die groep ambtenaren bij Tropicana die stipt om 7 uur autistisch aan hun wekelijkse hardloopronde begon, ONTHOU: Diep door de neus inademen, en rustig door de mond uit. Krijg allemaal de bal-tering.
donderdag 23 december 2010
NS - Faalorgaan 2010
Het is nooit een geheim geweest dat ik en de NS niet goed met elkaar op kunnen schieten. Van het begin af aan heb ik duidelijk uitgesproken dat ik de NS niet mag, en de NS heeft op haar beurt ook duidelijk laten blijken dat ze schijt heeft aan mij.
Nu is het zo dat NS en ik toch met elkaar door een deur zullen moeten.
Ik bedoel: Nu is het zo dat Ik goed met de NS door een deur moet kunnen. Ik ben namelijk afhankelijk van haar, zij NIET van mij, en zal dus moeten instemmen met het feit dat de reiziger niks te zeggen heeft bij de NS.
Maar ondanks het feit er door mij niets te doen valt aan de trieste omstandigheden betreft het treinverkeer in Nederland, wil ik toch nog even een aantal speerpuntjes bespreken.
Speerpunt 1: Vind jij het ook zo raar dat er altijd wordt gecontroleerd op kaartjes, behalve op het moment dat je je echt agressief wilt vergrijpen aan een NS-medewerker? Dan is er namelijk geen NS-hond (bouvier) te bekennen.
Zo bijvoorbeeld op vrijdag middag. Wanneer de NS weer eens een Intercity van welgeteld 3 wagons op Rotterdam afstuurt. Op een van de drukste en langste trajecten van Nederland. Dat je genitaal-aan-genitaal staat. Dat je de graflucht ruikt van de man voor je, maar ook van die daarvoor en weer DAARvoor. ALS je die godvergeten trein uberhaupt al binnen bent weten te komen.
Maar dan sturen ze niemand om te controleren. Dan geeft de NS niet thuis.
Want wat zou het klote zijn als die controleur zich door die drukte moest wringen. Door die klamme, afgewerkte, kokende, agressieve mensenmassa.
Of bijvoorbeeld wanneer het heeft gesneeuwd. Die enkele stoptrein die dan wel rijdt, twee uur te laat. Dan is er niemand die het lef heeft om langs te komen en te zeggen. "Kaartcontrole!!". Maar nee,'zondebok voor woedende reiziger' is helaas niet opgenomen in het CAO van de NS medewerker, en wat men niet MOET, doet men niet. (Behalve koffie drinken, want dat MOET niet maar DOEN ze allemaal.)
Speerpunt 2: Het grappige aan de NS is het feit dat, zodra er betaald moet worden, er nooit storingen zijn. Heb jij ooit een pin-storing meegemaakt bij de NS?
"Goh, nee vandaag kunnen we uw geld niet aannemen".
Nee hoor, mijn pinpas smelt bijna door de gretigheid waarmee de NS de veel te hoge bedragen van mijn rekening schrijft. Maar de dingen die er toe doen, zoals op tijd rijden? Ben je gek!
Speerpunt 3: Van klantvriendelijkheid en klantgerichtheid heeft de NS absoluut geen kaas gegeten. Heeft de NS jou bijvoorbeeld al ooit een gratis kaartje gegeven omdat jij zo een trouwe klant bent? Jou gecomplimenteerd om jouw flexibiliteit, omdat jij iedere keer je afspraken op hun schema aanpast? Ben je gek! De NS-planner is net als Wikipedia: Veel niet-legitieme informatie die je, wanneer je 't gebruikt, keihard letterlijk in de kou laat staan. Kloppende informatie geven? Ben je gek!
De NS HOEFT ook niet klantgericht te zijn, want de klant is NS-gericht. Die klant heeft namelijk geen andere optie om van A naar B te komen. En zolang jij niet op tijd op die sollicitatie komt, blijf jij met de NS reizen. Zo blijft die klant terugkomen; storing, na storing, na staking, na sneeuwval, na werkzaamheden.
En zo blijft de NS jou lekker van A naar M (middle-of-nowhere) brengen. In een veel te drukke trein. Veel te duur betaald. En dat pas nadat jij 20 minuten hebt zitten wachten. Op het verkeerde perron. Want die hebben ze last-minute nog even gewijzigd. En toch weer terugveranderd. Of toch niet?
Het is tijd voor iets beters mensen. Het is tijd!
Nu is het zo dat NS en ik toch met elkaar door een deur zullen moeten.
Ik bedoel: Nu is het zo dat Ik goed met de NS door een deur moet kunnen. Ik ben namelijk afhankelijk van haar, zij NIET van mij, en zal dus moeten instemmen met het feit dat de reiziger niks te zeggen heeft bij de NS.
Maar ondanks het feit er door mij niets te doen valt aan de trieste omstandigheden betreft het treinverkeer in Nederland, wil ik toch nog even een aantal speerpuntjes bespreken.
Speerpunt 1: Vind jij het ook zo raar dat er altijd wordt gecontroleerd op kaartjes, behalve op het moment dat je je echt agressief wilt vergrijpen aan een NS-medewerker? Dan is er namelijk geen NS-hond (bouvier) te bekennen.
Zo bijvoorbeeld op vrijdag middag. Wanneer de NS weer eens een Intercity van welgeteld 3 wagons op Rotterdam afstuurt. Op een van de drukste en langste trajecten van Nederland. Dat je genitaal-aan-genitaal staat. Dat je de graflucht ruikt van de man voor je, maar ook van die daarvoor en weer DAARvoor. ALS je die godvergeten trein uberhaupt al binnen bent weten te komen.
Maar dan sturen ze niemand om te controleren. Dan geeft de NS niet thuis.
Want wat zou het klote zijn als die controleur zich door die drukte moest wringen. Door die klamme, afgewerkte, kokende, agressieve mensenmassa.
Of bijvoorbeeld wanneer het heeft gesneeuwd. Die enkele stoptrein die dan wel rijdt, twee uur te laat. Dan is er niemand die het lef heeft om langs te komen en te zeggen. "Kaartcontrole!!". Maar nee,'zondebok voor woedende reiziger' is helaas niet opgenomen in het CAO van de NS medewerker, en wat men niet MOET, doet men niet. (Behalve koffie drinken, want dat MOET niet maar DOEN ze allemaal.)
Speerpunt 2: Het grappige aan de NS is het feit dat, zodra er betaald moet worden, er nooit storingen zijn. Heb jij ooit een pin-storing meegemaakt bij de NS?
"Goh, nee vandaag kunnen we uw geld niet aannemen".
Nee hoor, mijn pinpas smelt bijna door de gretigheid waarmee de NS de veel te hoge bedragen van mijn rekening schrijft. Maar de dingen die er toe doen, zoals op tijd rijden? Ben je gek!
Speerpunt 3: Van klantvriendelijkheid en klantgerichtheid heeft de NS absoluut geen kaas gegeten. Heeft de NS jou bijvoorbeeld al ooit een gratis kaartje gegeven omdat jij zo een trouwe klant bent? Jou gecomplimenteerd om jouw flexibiliteit, omdat jij iedere keer je afspraken op hun schema aanpast? Ben je gek! De NS-planner is net als Wikipedia: Veel niet-legitieme informatie die je, wanneer je 't gebruikt, keihard letterlijk in de kou laat staan. Kloppende informatie geven? Ben je gek!
De NS HOEFT ook niet klantgericht te zijn, want de klant is NS-gericht. Die klant heeft namelijk geen andere optie om van A naar B te komen. En zolang jij niet op tijd op die sollicitatie komt, blijf jij met de NS reizen. Zo blijft die klant terugkomen; storing, na storing, na staking, na sneeuwval, na werkzaamheden.
En zo blijft de NS jou lekker van A naar M (middle-of-nowhere) brengen. In een veel te drukke trein. Veel te duur betaald. En dat pas nadat jij 20 minuten hebt zitten wachten. Op het verkeerde perron. Want die hebben ze last-minute nog even gewijzigd. En toch weer terugveranderd. Of toch niet?
Het is tijd voor iets beters mensen. Het is tijd!
maandag 29 november 2010
Belangstelling
Sommige mensen doen er alles aan om in de belangstelling te komen staan. Daarbij schijt hebbend aan de positieve of negative indruk (lees: oprispingen) die ze achterlaten. Je kent ze wel. Bijvoorbeeld Yolanthe Cabau van Kotsbergen met dat uitgeteerde kuthuwelijk van er. Of Patricia Paay die op haar 73 nog bijbeunt in de pleeboy. Of Laura, de zeilteef.
Bij het openslaan van de metro van vandaag was het eerste wat ik zag een foto van het veertienjarige beest. Ik had reeds eerder van haar gehoord. Haar eindeloze gejengel over een zeilreis rond de wereld. Dat het was verboden door de rechter. Dat ze stiekem is ontsnapt. Dat ze in de gaten wordt gehouden door de kinderbescherming en jeugdzorg, maar dat ze tegen alle uitspraken in gewoon doordramt. En dat allemaal nog voor haar eerste menstruatie. Laat ik het zo zeggen: Ik haatte het kind al vanuit de grond van mijn hart voor vandaag, maar nu ik het monster in vol ornaat op de foto voor me zag..
De kop van het 14 jarige verwende nest straalt zo een ontevredenheid uit dat ik er niet langer dan 2 seconden per keer naar kan kijken. Haar verwende puisterige smoelwerk is zo weerzinwekkend, dat het idee erbij dat dit kind voor duizenden euros belastinggeld controle ontvangt, spontaan mijn bloed doet koken van agressie.
Ik zal mijn ongevraagde uitspraak doen.
Laat het vervloekte kind in godsnaam met de door haar gefaalde vader gesponsorde kutboot alsjeblieft oprotten naar het eind van de wereld. En ik hoop dat nog vóórdat ze goed en wel engeland voorbij is, er een enorme haai heel Nederland een gunst doet, en met een hele grote hap een einde maakt aan het verhaal laura. Overvaren door een olietanker mag wat mij betreft ook.
Zodat het enige wat een week later aanspoelt een doos ongebruikte tampons en de beugel van het kreng is. Einde verhaal.
Vakantievlucht
"CHOOSE YOUR FUN"
Die woorden prijkten vrolijk op de hoofdsteunen van de veel te kleine stoelen van Iberia, met recht de kutste maatschappij van het noordelijk halfrond en daarbuiten. "Choose your fun" sloeg mijns inziens op je omgeving. Ik werd namelijk ingesloten door een groep uiterst vermakelijke passagiers. Ik kon kiezen uit 4 opties.
Optie 1: Links naast mij zat zo'n linkse backpack-trut die op haar achterhoofd nog 2 drads had staan als zijnde een souvenir aan de tijd dat chlamydia haar hoogtijdagen vierde in Spanje. Ze ademde steeds nors mijn kant op en ik ben nu ook van plan een SOA-test te doen, want wat zij op haar lip aan het kweken was, moest airborne zijn.
Optie 2: Rechts naast mij zat een Frans koppel, mannen, dat de eerste drie uur van de vlucht geprobeerd heeft de taxikosten vn het hotel naar het vliegveld uit te rekenen. Tevergeefs. In de buidel van de stoel voor hun staken netjes twee afgeleefde bijbels, en tijdens het opstijgen en landen sloegen ze dan ook hysterisch kruisjes om deze vrijdag de 13e voorspoedig te laten verlopen. VERGEEFS;
Want achter mij (optie 3) werd er 6 á 8 keer per minuut de 4 plees net naast mijn hoofd doorgetrokken. De onderdruk die daarbij ontstaat deed telkens mijn oren klapperen.
Ik had voor mij helaas ook nog een rij mensen zitten (optie 4) Meneer bestelde nog voor de lunch enkele gin-tonic's en dat kon je dan ook ruiken en zien aan de enorme aardbei tussen zijn ogen. Wat een massieve plaat vet was die kerel. ALAAF!
De polonaises in de gangpaden naar de wc's waren als de kers op de verrotte voorverpakte tompoes die ik tijdens het ontbijt mocht proberen te verschalken. De kilo's overgewicht en trombose-benen in de gangpaden naar de wc's waren met geen steun-kousen te stutten, en gaven mij mijns inziens recht op tenminste 45 kilo extra handbagage. Helaas gaat die regel niet op.
Bij de landing klapte het volk in het inmiddels smerige vliegtuig uitbundig. iets wat ik absoluut neit snap, want ik ga er vanuit dat de piloot gewoon zijn diploma heeft en het vliegtuig, zoals afgesproken toen ik de tickets kocht, netjes parkeert op een lang stuk asfalt. Ik klap toch ook niet voor de busschauffeur als die mij bij de juiste bushalte aflevert?
Kortom: Een bron van jolijt. Uit alle opties heb ik ervoor gekozen een deken over mijn kop te trekken, maar kon me desondanks helaas niet aan het bonte carnaval onttrekken. Volgende keer neem ik een paardenmiddel mee dat de kracht heeft mij tot een uur of 10 knock-the-fuck-out te slaan.
Die woorden prijkten vrolijk op de hoofdsteunen van de veel te kleine stoelen van Iberia, met recht de kutste maatschappij van het noordelijk halfrond en daarbuiten. "Choose your fun" sloeg mijns inziens op je omgeving. Ik werd namelijk ingesloten door een groep uiterst vermakelijke passagiers. Ik kon kiezen uit 4 opties.
Optie 1: Links naast mij zat zo'n linkse backpack-trut die op haar achterhoofd nog 2 drads had staan als zijnde een souvenir aan de tijd dat chlamydia haar hoogtijdagen vierde in Spanje. Ze ademde steeds nors mijn kant op en ik ben nu ook van plan een SOA-test te doen, want wat zij op haar lip aan het kweken was, moest airborne zijn.
Optie 2: Rechts naast mij zat een Frans koppel, mannen, dat de eerste drie uur van de vlucht geprobeerd heeft de taxikosten vn het hotel naar het vliegveld uit te rekenen. Tevergeefs. In de buidel van de stoel voor hun staken netjes twee afgeleefde bijbels, en tijdens het opstijgen en landen sloegen ze dan ook hysterisch kruisjes om deze vrijdag de 13e voorspoedig te laten verlopen. VERGEEFS;
Want achter mij (optie 3) werd er 6 á 8 keer per minuut de 4 plees net naast mijn hoofd doorgetrokken. De onderdruk die daarbij ontstaat deed telkens mijn oren klapperen.
Ik had voor mij helaas ook nog een rij mensen zitten (optie 4) Meneer bestelde nog voor de lunch enkele gin-tonic's en dat kon je dan ook ruiken en zien aan de enorme aardbei tussen zijn ogen. Wat een massieve plaat vet was die kerel. ALAAF!
De polonaises in de gangpaden naar de wc's waren als de kers op de verrotte voorverpakte tompoes die ik tijdens het ontbijt mocht proberen te verschalken. De kilo's overgewicht en trombose-benen in de gangpaden naar de wc's waren met geen steun-kousen te stutten, en gaven mij mijns inziens recht op tenminste 45 kilo extra handbagage. Helaas gaat die regel niet op.
Bij de landing klapte het volk in het inmiddels smerige vliegtuig uitbundig. iets wat ik absoluut neit snap, want ik ga er vanuit dat de piloot gewoon zijn diploma heeft en het vliegtuig, zoals afgesproken toen ik de tickets kocht, netjes parkeert op een lang stuk asfalt. Ik klap toch ook niet voor de busschauffeur als die mij bij de juiste bushalte aflevert?
Kortom: Een bron van jolijt. Uit alle opties heb ik ervoor gekozen een deken over mijn kop te trekken, maar kon me desondanks helaas niet aan het bonte carnaval onttrekken. Volgende keer neem ik een paardenmiddel mee dat de kracht heeft mij tot een uur of 10 knock-the-fuck-out te slaan.
Abonneren op:
Berichten (Atom)